เว็บบอร์ด › ฝั่งตะวันตก › [หอประมูลสือฟั่ง] *เปิดการประมูลรอบใหม่ ลงชื่อได้เลย

LinYa โพสต์ 2025-6-19 18:50:48

https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png

วันที่ สิบเก้า เดือน ห้า รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11ยามอู่ เวลา 11.20 เป็นต้นไป ณ หอประมูลสือฟั่ง ประตูหลัง

          และแล้วจากการรออันยาวนาน (?) ตรงไหน ไม่มั้ง พ่อบ้านก็เดินกลับมาจากภายในอย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับเงาล่องเรือยามค่ำคืนโดยที่ข้างกายของเขาคือชายหนุ่มร่างสูงผู้แต่งกายด้วยชุดผ้าทอเส้นเรียบหรูแบบคนหนานเจ้าอย่างชัดเจน ผ้าสีสรรละลายตา ดวงตาคมผิวขาวแต่ตาเข้ม ผ้าเส้นพริ้วสีสด ๆ ท่านพ่อบ้านเมื่อเดินออกมาก็ค้อมศีรษะลงต่ำในระดับที่นับว่านอบน้อมกว่าปกติเป็นสองช่วงลมหายใจ ท่าทางนอบน้อมเหมือนกับคนที่กำลังทำธุรกิจพันล้านก็ไม่ปานจากที่ดูแล้วน่าจะใช่แน่ ๆ เพราะท่าทางนั้นมันชัดเจนมากเกินจะเอ่ย

          “ขอบพระคุณท่านมาก นายท่านของเรายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ทำธุรกิจร่วมกับท่าน” น้ำเสียงของท่านพ่อบ้านนุ่มนวลแบบมืออาชีพราวกับทำสิ่งนี้มาเป็นพันครั้ง “ส่วนเรื่องผ่านด้าน ท่านไม่ต้องกังวนเลยแต่อย่างใด นายท่านข้ามีบุตรีเป็นถึงพระสนมระดับเฟยอยู่ในวังหลวง หากถือ ตรานั้นเดินทางเข้าสู่ฉางอัน จะไม่มีใครกล้าแตะต้องท่านได้เพราะเกรงบารมีแน่นอน”

          คำพูดสิ้นสุดพร้อมกับการคำนับอีกคราทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาด้วยความราบเรียบอันหนักแน่นที่แม้จะไม่ใช่คนของราชสำนักก็ยังรู้ดีว่าการเอ่ยเช่นนี้หมายถึงเครือข่ายที่มีบารมีที่แผ่ซ่านจนคลุมท้องฟ้าแบบสายใยที่ชอนใชเช่นหนอนในดินร่วนซุย พ่อบ้านหันกลับมา ดวงตาคมกรบกวาดมายังเด็กสาวเพียงผู้เดียวที่ยืนรออยู่เงียบ ๆ อย่างมีวินัยตรงทางเข้าออกด้านหลัง เธอแทบไม่ขยับออกไปจากที่ตรงนั้น ดวงตาสีใสของเธอเหมือนกับไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหน นางดูซื่อจนน่าใช้งานจนน่าใจหาย แบบนี้สิ ไม่พูดไม่ถาม ใช้งานง่าย ๆ ค่อยคุ้มกับการรับนางเข้ามาทำงานที่จวนโอวหยางเสียหน่อย พ่อบ้านมีแววชื่นชมอยู่ลึก ๆ แต่ไม่นานเขาก็กล่าวคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องแสดงออกมากนักก็รู้ว่าเป็นคำสั่ง

          “กลับได้แล้ว”

          เด็กสาวรีบโค้งศีรษะทันทีที่ได้ยิน ก่อนที่จะหมุนตัวไปทางชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย เธอก้มศีรษะคำนับอย่างสงบเรียบร้อยด้วยมารยาทที่เหมาะแก่สถานะ เด็กสาวบ้าน ๆ คนหนึ่งที่รู้ดีว่าเมื่อใดควรก้มให้ต่ำเท่าที่จะทำได้ตามมารยาท ชายหนุ่มจากหนานเจ้ามองเธอเพียงชั่วครู่วูบเดียวของเสี้ยวใจ สายตานั้นกวาดต่ำลงมาแตะบริเวณเรียวคอขาวที่พ้นจากปกเสื้อนางแล้วหยุดอยู่ตรงนั้นคล้ายการประเมินบางอย่างแล้วพรายหางตากลับไปโดยไร้คำกล่าว เหมือนกับประเมินราคาเสร็จเรียบร้อยแล้วหรืออาจจะยังไม่แน่ใจราคาของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าว่าจะไปได้สูงถึงขนาดไหน

          หน้าตาอย่างกับคนกำลังประเมินสินค้าส่งออกอย่างรอบขอบ หลินหยาอยากเบ้ปากในใจยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินตามพ่อบ้านกลับด้วยท่าทีเรียบร้อยที่สุด ในใจกำลังคิดว่า อย่ามากินข้านะ ข้าไม่ใช่หมูพะโล้บะช่อนะโว้ยยย ขอร้องงง โลกนี้มาเถื่อนจริง ๆ หนูจะโดนหั่นไหมเนี้ย

          ก่อนที่หลินหยาและท่านพ่อบ้านจะเดินกลับจวนโอวหยางไปด้วยกัน หลินหยาไม่ได้ถามว่าเขาเป็นใคร เธอไม่แม้แต่จะพูดอะไร เดินตามท่านพ่อบ้านกลับจวนโอวหยางอย่างสงบเสงียมยิ่งนัก ดวงตาของเธอยังคงเป็นแม่สาวตาใสตัวเล็กจิ๋วเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ท่าทางแล้วจะไม่มีความเครียด หากแต่ใครจะรู้ว่าภายในดวงตาใสนั้นกำลังไล่เรียงรายชื่อ เฟย ของสกุลโอวหยางแล้วเธอก็เหมือนกับคิดว่า..แล้วทำไมปล่อยให้เข้ามาถึง 3 คนกัน? ผ่านคนที่ต้องตรวจสอบมาขนาดนี้ได้อย่างไร? เจตนาชัดเจนถึงเพียงนี้? นี้สินะ พลังของสิ่งที่เรียกว่าอำนาจเงิน นั้นแหละ หากเป็นเช่นนั้นมันก็มองออกง่าย ๆ พลังของเงินตรา พลิกไม่ได้ เป็นได้ พลิกได้เป็นไม่ได้ ก็มีเยอะแยะ โลกนี้นะ...ช่างโสมมจริง ๆ

https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png

@Admin

พรสวรรค์: ลาภลอย (ไม้)มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่อื่น ๆ: -รางวัล: -

WeijiaLianhua โพสต์ 2025-6-30 23:58:22

<style>
        #WeijiaM01 {
          border: 0px solid;
    border-radius: 10px;
    background-image: url("https://img2.pic.in.th/pic/3b2396e4982f877bf7fcaf92c73ffae722eb84e9e6fb9-cedZ4c_fw658webp_11zon.png"); }
        #WeijiaM02 {
          border: 0px solid;
          width: 75%;
    box-shadow: #000000 5px 5px 5em;
    background-color : #2B1E18;}
#WeijiaM03 {
          border: 0px solid;
          padding: 0px 50px;
          width: 75%;}
#WeijiaM04 {
          border: 0px solid;
          padding: 30px;
          width: 500px;
          box-shadow: #000000 5px 5px 5em;
              background-image: url("https://i.imgur.com/IFRHQ59.png");}

</style>

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:ital,wght@0,200;0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,200;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Zhi+Mang+Xing&display=swap" rel="stylesheet">

<div align="center">
<font face="Sarabun" size="3" color="#D3CABD">
<div id="WeijiaM01">
<div id="WeijiaM02">
<div style="height: 750px; background: linear-gradient(rgba(43, 30, 24,0) 10%, rgba(43, 30, 24,1)),url(https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/45d79f1f47dedce16f720ec308424f00718d3d6d2b60f-oBnsOq_fw658webp_11zon.png) center/cover no-repeat;"></div>

<div style="margin-top: -550px; text-align: center;"><b>
<img height="300" src="https://img2.pic.in.th/pic/50523a5557a0d15cc0f57d9183d9a1746e8045f2ec643-Bqo5Tr_fw658webp_11zon.png" border="0" alt=""><br>
<span style="text-shadow: #1A100C 2px 2px 3px"><font size="6"> ผู้กลืนฏีกาพันเล่ม </font><br><font size="4"> วันที่สามสิบ อู่เยว่ เจี้ยนหยวนศกที่สิบเอ็ด <br> กลางยามโหย่ว( 18.00 น. ) </font></span></b>

</div><br><br>
<div style="margin-top: -50px; ">
<div id="WeijiaM03">
    <div align="left">

&emsp;&emsp; <font size="4"> ได้ข่าวคราวว่าหอประมูลครานี้มีของน่าสนใจไม่หยอก</font> เว่ยเจียมู่หงก้าวเดินเข้ามาภายในหอประมูลสือฟั่งดวงตาคมราวกับจิ้งจอกเฒ่าไล่มองผู้คนราวกับต้งการจดจำใบหน้าของเหล่าผู้มือเติบนี้ไว้ร่างสูงเดินตรงไปยัง ณ จุดลงทะเบียนประมูลเงินทองทั้งหลายการเข้าร่วมมานั่งชมเฉย ๆ คงจะไม่ดีนักจึงลงนามร่วมประมูลในครานี้ด้วย
<br><br>
&emsp;&emsp; มือหนาตะหวัดพู่กันลงชื่อ เว่ยเจียมู่หง รับม้วนกระดาษและแผ่นป้ายประจำตนเองเพื่อเรียนรู้การประมูลและได้ดูรายละเอียดของประมูลทั้งหลาย
<br><br>
&emsp;&emsp; ดูเหมือนว่าเขาาจะได้ของที่เอาไปง้อเหม่ยเหมยคนดีของเขาที่เสียใจจากบิดาหลายชิ้นเชียว
<br><br>
ลงทะเบียน 20 ตำลึงทอง

<br><br>


</div>

<br><br>

<img style= "width: 50%;" src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/24257f5d5d3f09168.png" border="0" alt=""> <br><br>

<br><br><br>

</div>

        </div>
<div style="margin-top: -200px; ">
<div style="height: 250px; background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/8a8f27d80c2bba08bf5db05ae4d4fa1d710a30f148f14-T6oGzL_fw658webp_11zon.png');
background-repeat: no-repeat;
background-size: cover;
"></div></div>

        </div>
        </div>
</div></font></div>

RongXiuying โพสต์ 2025-7-12 23:24:54

<p></p><p><font face="Kanit"><br></font></p><p></p><div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#Xiuying01 {
    border-radius: 30px;
    border: 6px double #DAA520;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/gmUaOyu.jpg");}
</style>

<style>
#Xiuying02 {
    width: 800px;
    border-radius: 20px;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/APTIUqY.png");}
</style>   


<style>
#Xiuying03 {
    width: 520px;
    border-radius: 20px;
    border: 6px double #DAA520;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<div id="Xiuying01">
   <p>
      
<font face="Kanit"><br><br></font></p><div id="Xiuying02"><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#fab452" face="Kanit" size="5"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="5" color="#ffa500"><div style=""><div style=""><b>วันที่ 30 อู่เยว่ รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</b></div><div style=""><b>ยามอู่ (เวลา 11.00 - 13.00 น.)</b></div></div></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><font size="5"><b><img src="https://i.imgur.com/VgeiQeN.png" border="0"></b></font><font size="5" color="#000000"><b><br></b></font></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ยามค่ำคืนคืบคลาน แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมายังเรือนพำนักของหรงป๋อเหวิน บัณฑิตหนุ่มรูปงามผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญา ทว่าในใจเขามิได้สงบเงียบดุจราตรีที่ล่วงเลย ข่าวคราวการประมูล ณ หอประมูลสือฟั่ง ที่ร่ำลือไปทั่วหล้าสร้างความสนใจใคร่รู้ให้แก่เขายิ่งนัก</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">สาเหตุแห่งความกระวนกระวายมิใช่สิ่งใดอื่น นอกจากความห่วงใยในน้องสาวคนเล็ก หรงซิ่วอิงผู้เป็นที่รักยิ่งของเขา นางจากบ้านไปรบยังแนวหน้าเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ข่าวคราวเงียบหายไปดุจสายลม ยามนี้นางคงกลับมาถึงในไม่ช้านี้เป็นแน่ เขาในฐานะพี่ชายย่อมร้อนใจเป็นธรรมดา สิ่งที่ทำได้มีเพียงส่งใจไปให้ห่าง ๆ รอคอยการกลับมาของน้องสาวด้วยใจจดใจจ่อ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เมื่อนึกถึงรอยยิ้มสดใสของน้องสาวผู้หาญกล้า ดวงตาของหรงป๋อเหวินก็อ่อนโยนลง เขาตั้งใจไว้ว่าเมื่อน้องสาวกลับมาอย่างปลอดภัย จะมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนความเหนื่อยยากและเป็นขวัญกำลังใจให้นาง</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">วันรุ่งขึ้นในยามอู่ ป๋อเหวินจัดแจงแต่งกายอย่างเรียบร้อย ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักของเมืองหลวง เขามุ่งหน้าสู่หอประมูลสือฟั่ง อาคารโอฬารตระหง่านที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางนคร เสียงจอแจของผู้คนและกลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดีคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เมื่อมาถึง เขาเดินตรงไปยังจุดลงทะเบียนเพื่อแจ้งความจำนงในการเข้าร่วมการประมูลล่วงหน้า ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 12 ลิ่วเยว่ เจี้ยนหยวนศก ปีที่ 11 โดยเลือกที่นั่งส่วนตัวที่มีม่านบังเพื่อความเป็นส่วนตัวเล็กน้อย เขาชำระเงินไป 20 ตำลึงทอง ซึ่งถือเป็นราคาที่ไม่น้อยสำหรับการจองที่นั่งระดับนี้ หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เขาได้รับม้วนกระดาษอธิบายกติกาการประมูลและขั้นตอนการเข้าร่วมโดยละเอียด ป๋อเหวินคลี่ม้วนกระดาษออกอ่านคร่าว ๆ ขณะที่เดินออกจากหอประมูล ในใจคิดถึงสิ่งของที่อาจปรากฏในรายการประมูลซึ่งจะถูกส่งมาให้ในภายหลัง เขามุ่งหน้ากลับเรือนพำนักด้วยความหวังว่าสิ่งของล้ำค่าชิ้นนั้นจะปรากฏขึ้นเพื่อรอให้เขาประมูลไปมอบให้ซิ่วอิง น้องสาวผู้หาญกล้าของเขา</font></div></div><div><br></div><div><font face="Kanit"><br></font></div></div><div style="text-align: center;"><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><div style=""><b>ลงทะเบียนเข้าร่วมประมูล 20 ตำลึงทอง</b></div></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;">@Admin&nbsp;</div></div></div></div><div style="text-align: left;"><font color="#000000"><br></font></div><div><br></div><div><br></div><p>

</p>


</div><font face="Kanit"><font size="3"><font color="black">

<br>

</font></font></font><p></p></div><font face="Kanit"><font size="3"><font color="black"><b>

<br><br>

</b></font></font></font></div>

LinYa โพสต์ 2025-7-13 00:03:21

<span id="docs-internal-guid-e2648f3a-7fff-011a-398b-81af41402878"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><br></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="4" color="#4169e1"><b><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">วันที่ 30 เดือน 5 </span><span style="text-align: center;">รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</span></b></font></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><b style="color: rgb(65, 105, 225); font-family: Sarabun; font-size: large;">ณ ถนนสิบลี้ หอประมูลสือฟั่ง</b></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="3">          แสงแดดยามสายกรองผ่านม่านโปร่งสีงาช้างของเรือนหอประมูลสือฟั่งอย่างนุ่มนวล บรรยากาศภายในหอประมูลแห่งนี้กลับไม่เร่งเร้า โคมทองทรงดอกเหมยที่ประดับอยู่เรียงรายบนเพดานโค้งต่ำให้แสงสว่างละมุนไม่ต่างจากแสงเทียน เสียงอาภรณ์ผืนบางลากผ่านพื้นพรมผ้าทอเก่าหรูหรานั้นดังแผ่วเบา ทว่ากลับสะท้อนภาพของบรรดาผู้เข้าร่วมประมูลในระดับชนชั้นสูงของเมืองหลวงอย่างชัดเจน</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          </span><font face="Sarabun" size="3">ร่างอรชรของหรงเล่อในอาภรณ์เรียบหรูสีอ่อนอวดเรือนผมน้ำตาลขลับถักเป็นเปียแนบศีรษะอย่างพิถีพิถัน นางเดินเคียงมากับบิดาหวยหนานหวาง หลิวอัน ผู้มีบารมีในราชสำนัก ทั้งสองก้าวเข้ามาในหอประมูลด้วยท่วงท่ามั่นคงตามฐานะของขุนนางใหญ่และบุตรีเพียงผู้เดียวของจวน<b><font color="#006400"> "เชิญหวยหนานหวางและธิดาลงทะเบียนทางนี้เพคะ" </font></b>ผู้นำทางผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมประคองกายคำนับอย่างสุภาพ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          </span><font face="Sarabun" size="3">หลิวอันเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำกล่าวใด ๆ ก่อนจะหยิบหยกแผ่นหนึ่งออกมาเป็นตราสัญลักษณ์ของจวนหลวง และจ่ายตำลึงทองจำนวน 20 ตำลึงสองที่ให้ตนเองและบุตรีให้แก่เจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมอำนาจ<b><font color="#8b0000"> "จดชื่อข้าลงในส่วนของหรงเล่อเสีย"</font></b> เสียงทุ้มนิ่งที่เปี่ยมด้วยอำนาจของหลิวอันเอ่ยเรียบ ๆ พลางผายมือให้บุตรีที่ยืนอยู่เคียงข้าง</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          </span><font face="Sarabun" size="3">หญิงสาวระบายยิ้มบางขณะรับม้วนกระดาษผูกเชือกทองจากเจ้าหน้าที่ พอเปิดออกก็พบรายละเอียดกติกาการประมูลเรียงรายชัดเจนทั้งข้อจำกัด จำนวนเงินประมูลขั้นต่ำ ช่องทางชำระเงินและคำเตือนเรื่องการรักษาความลับของผู้ประมูลแต่ละคน&nbsp;</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#006400"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#006400">"ห้องส่วนตัวหมายเลขสิบสอง ทางขึ้นฝั่งทิศเหนือ มีม่านผ้าหลัวบังสายตาให้เป็นส่วนตัวทุกประการ ขอให้โชคดีในการประมูลเพคะ" </font></b>นางรับคำอย่างสุภาพเพื่อแจ้งไว้ก่อนเผื่อองค์หวางเย่มีประสงค์อื่น แต่หลิวอันกลับหันมาทางหรงเล่อบุตรีของตนเอง<b><font color="#8b0000"> "ครั้งนี้อย่าตื่นเต้นนัก ดูให้ดี อย่าหลงเชื่อวัตถุแปลกที่ไม่มีประโยชน์" </font></b>หรงเล่อก็เพียงพยักหน้ารับอย่างนอบน้อมแต่ในใจกลับเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#a0522d"> </font></b></span><font face="Sarabun" style="" size="3"><b><font color="#a0522d">"เพคะ ท่านพ่อ"</font></b> นางตอบเบา ๆ ขณะกางม้วนกระดาษตรงหน้าอ่านรายละเอียดอีกครั้งอย่างตั้งใจ แววตาคู่สวยฉายประกายความคาดหวังเล็ก ๆ สำหรับสิ่งที่อาจมีค่าต่ออนาคตของใครบางคนในใจของนาง <b><font color="#a0522d">"นาน ๆ ทีจะได้เข้าร่วมงานประมูลเช่นนี้...ข้าต้องไม่กลับบ้านมือเปล่าแน่ ๆ" </font></b>นางกระซิบเบา ๆ กับตัวเองด้วยรอยยิ้ม สายตานางเปี่ยมด้วยความตั้งใจเช่นเดียวกับเจ้ากระต่ายน้อยที่พร้อมกระโจนสู่ทุ่งแห่งโชคชะตา</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font face="Sarabun" style="" size="3"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">@Admin&nbsp;</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b>อื่น ๆ</b> :&nbsp;</span>ลงทะเบียนเข้าร่วมประมูล 20 ตำลึงทอง</font></p></span><p></p>

WeijiaLianhua โพสต์ 2025-7-13 01:35:07

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeijiaLianhua เมื่อ 2025-7-13 01:38 <br /><br /><style>
        #WeijiaM01 {
          border: 0px solid;
    border-radius: 10px;
    background-image: url("https://img2.pic.in.th/pic/3b2396e4982f877bf7fcaf92c73ffae722eb84e9e6fb9-cedZ4c_fw658webp_11zon.png"); }
        #WeijiaM02 {
          border: 0px solid;
          width: 75%;
    box-shadow: #000000 5px 5px 5em;
    background-color : #2B1E18;}
#WeijiaM03 {
          border: 0px solid;
          padding: 0px 50px;
          width: 75%;}
#WeijiaM04 {
          border: 0px solid;
          padding: 30px;
          width: 500px;
          box-shadow: #000000 5px 5px 5em;
              background-image: url("https://i.imgur.com/IFRHQ59.png");}

</style>

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Charmonman:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Niramit:ital,wght@0,200;0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,200;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Zhi+Mang+Xing&display=swap" rel="stylesheet">

<div align="center">
<font face="Sarabun" size="3" color="#D3CABD">
<div id="WeijiaM01">
<div id="WeijiaM02">
<div style="height: 750px; background: linear-gradient(rgba(43, 30, 24,0) 10%, rgba(43, 30, 24,1)),url(https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/45d79f1f47dedce16f720ec308424f00718d3d6d2b60f-oBnsOq_fw658webp_11zon.png) center/cover no-repeat;"></div>

<div style="margin-top: -550px; text-align: center;"><b>
<img height="300" src="https://img2.pic.in.th/pic/50523a5557a0d15cc0f57d9183d9a1746e8045f2ec643-Bqo5Tr_fw658webp_11zon.png" border="0" alt=""><br>
<span style="text-shadow: #1A100C 2px 2px 3px"><font size="6"> ผู้กลืนฏีกาพันเล่ม </font><br><font size="4"> วันที่ห้า ลิ่วเยว่ เจี้ยนหยวนศกที่สิบเอ็ด <br> ยามซวี ( 20.00 น. ) </font></span></b>

</div><br><br>
<div style="margin-top: -50px; ">
<div id="WeijiaM03">
    <div align="left">

&emsp;&emsp; <font size="4"> เมื่อถึงวันเวลาที่ได้กำหนดไว้เป็นวันประมูลสินค้า </font> ก็ได้เวลาของการเข้าร่วมงานประมูล ณ หอประมูลสือฟั่งร่างสูงเจ้าของนาม เว่ยเจียมูหง ผู้เป็นผู้ตรวจการขุนนางทั้งราชสำนักต้าฮั่นได้เดินเข้าไปยังที่นั่งม่านฉากกั้นที่เขาได้ลงทะเบียนไว้ตามที่เขาต้องตรวจสอบผู้คนภายในงานนี้ไหนเลยจะอาจหาญไปนั่งแสดงตนกลางงานประมูลให้เหล่าเสนาอำมาตย์ขุนนางกังฉินรู้เนื้อรู้ตัวกัน
<br><br>
&emsp;&emsp; ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามได้ในการรอให้ที่นั่งทั้งหลายเต็มไปด้วยผู้คนมากมายทางเถ้าแก่หอประมูลสินค้านี้ก็เริ่มดำเนินการจัดการประมูลสินค้าทั้งหลายในยามย่ำค่ำผู้คนเลิกงานเหมาะแก่การเริ่มการประมูลค้าขายไม่ว่าจะเป็นหินเพลิงฟ้างดงามจำนวนห้าก้อนถูกตกเป็นของพ่อค้าอันมีนามว่าโจวจินหนึ่งก้อนและที่เหลืออยู่ในมือของรองผู้ว่าฉางอัน—โอวหยางเป่าเฉิง
<br><br>
&emsp;&emsp; มีเงินเหมาอัญมณีก้อนเล็กถึงเพียงนี้เชียว—
<br><br>
&emsp;&emsp; เว่ยเจียมู่หงทำได้เพียงทดเอาไว้ในใจก่อนที่จะนั่งฟังรายการสินค้าใช้ประมูลต่อไปสินค้านั้นคือเตาวิญญาณตัวสินค้าไม่เท่าไหร่ทว่าชื่อผู้ชนะประมูลอย่าง หรงป๋อเหวิน ทำเอาคิ้วเรียวของผู้ตรวจการขุนนางกระตุกเล็กน้อยผู้ใดกันจะไปคาดคิดว่าบุรุษผู้เป็นหนึ่งนซานไถขึ้นตรงต่อต้าซือและหวงตี้จะมาประมูลสินค้าที่แห่งนี้
<br><br>
&emsp;&emsp; การประมูลสินค้ามากมายผ่านไปสินค้าที่เขาไม่คิดว่าจะมีอย่างช่อเมล็ดข้าวมงคลที่ย้ำนักหนาว่าเป็นของจากพระสนมลูากุ้ยเฟยทำเอาร่างสูงหลังม่านกั้นขบขันออกมาเบา ๆผู้ใดกันจะโง่มองไม่ออกว่ามันเป็นของปลอมพระสนมลู่กุ้ยเฟยน่ะหรือจะมาเอาของทำมือสำหรับฝ่าบาทมาประมูลขาย
<br><br>
&emsp;&emsp; ยกเว้นว่าจะไปฉกชิงของหลวงต้องโทษประการเชียว—
<br><br>
&emsp;&emsp; “เว่ยเจียมู่หง เพิ่ม 10 ตำลึงทอง—”
<br><br>
&emsp;&emsp; เขาเพียงแค่ประมูลให้เนียนไปกับฝูงชนก็เท่านั้นเมื่อมีผู้อื่นเกทับก็ปล่ยอของเช่นนี้ไปหัวของเขาคิดไว่ว่าคงราคาไม่เกิน 50 ตำลึงทองกระมัง
<br><br>
&emsp;&emsp; “เมล็ดข้าวมงคล 80 ตำลึงทอง 80 ตำลึงเงิน ตกเป็นของ—”
<br><br>
&emsp;&emsp; หาสังเกตในแววตาของบุรุษผู้นี้นั้นเขาได้เหม่อมองไปแสนไกลเสียแล้ว…
<br><br>
&emsp;&emsp; ต่อจากการประมูลช่อเมล็ดข้าวที่เขารู้สึกเกินความคาดหมายไปไกลโขก็มาถึงสินค้าประมูลที่เขารู้สึกว่ามันน่าสนใจอยู่พอควรไร่ชาเขตเมืองอู๋ถึงจะไม่ใช่เขตใกล้ฉางอัน ลั่วหยาง หรือ หนานหยาง แต่หากได้มาในมือก็คงไม่ใช่สินค้าประมูลที่่ย่ำแย่เท่าใดนัก
<br><br>
&emsp;&emsp; “นายท่านโอวหยางเสนอเพิ่ม 40 ตำลึงทอง”
<br><br>
&emsp;&emsp; “เว่ยเจียมู่หงเสนอเพิ่ม 10 ตำลึงทอง”
<br><br>
&emsp;&emsp; “หรงเล่อเสนอเพิ่ม 10 ตำลึงทองโอ้! หรวป๋อเหวินประมูลเพิ่มอีก 10 ตำลึงทอง!!!”
<br><br>
&emsp;&emsp; จากการประมูลเพียงเพื่อให้กลืนไปกับฝูงชนกลายเป็นการประมูลเอาชนะเสียอย่างนั้นการยกป้ายเพิ่มราคามากมายส่งให้ค่าที่ดินของไร่ชานี้สูงขึ้นไปอีกและ—
<br><br>
&emsp;&emsp; “เว่ยเจียมู่หรองเสนอเพิ่มอีก 20 ตำลึงทองราคาตอนนี้เป็น 240 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”
<br><br>
&emsp;&emsp; การเกทับราคาที่คิดว่าน่าจะมีคนประมูลต่อทำให้เขาหลวมตัวกลายเป็นผู้ชนะการประมูลไร่ชาเสียแล้วจากนั้นเขาก็ไม่ได้มีจิตใจจะชมการประมูลวังใต้บาดาลเท่าไหร่นักรู้เพียงรายนามคุ้ยเคยอย่าง หรงป๋อเหวิน เป็นผู้ชนะไป
<br><br>
&emsp;&emsp; นี่เขาต้องตรวจสอบบุรุษแซ่หรงผู้นั้นหรือไม่กัน ?
<br><br>
&emsp;&emsp; ครั้นการประมูลจบสิ้นก็ได้เวลาชำระค่าสินค้าประมูล—ไม่สิมันคือการเดินไปรับกรรมโดยแท้
<br><br>
&emsp;&emsp; เว่ยเจียมู่หง— สำนักงานราชวินิจฉัยแห่งต้าฮั่นกำลังใช้ดวงตาคมจดจำรายละเอียดทั้งหลายของสถานที่แห่งนี้ก่อนจะเดินออกจากที่นั่งหลังผ้าม่ายกั้นของตนทั้งสินค้าที่นำมาประมูล ทั้งมูลค่าที่ผู้ร่วมงานในวันนี้ประมูลได้เขาผู้ที่ต้องตรวจสอบหลาย ๆ อย่างโดยเฉพาะรายการใหญ่ว่าผู้ใดกันประมูลทั้งไร่ชา ทั้งวังมังกรได้
<br><br>
&emsp;&emsp; แต่เหตุใดกันเขาถึงเผลอพลั้งมือยกประมูลไร่ชาไปได้กัน—
<br><br>
&emsp;&emsp; เพื่อที่จะใช้เป็นข้ออ้างของการเข้าร่วมประมูลในครานี้ว่าเข้าประมูลในนามของพระสนมเว่ยเจียเสียนอี๋จึงทำให้เขาแอบรู้สึกขนลุกซู่อยู่เนือง ๆ หากต้องเอ่ยบอกกับเหม่ยเหมยว่าเขาประมูลไร่ชาให้นางได้
<br><br>
&emsp;&emsp; “หากมีสิ่งใดน่าสนใจท่านก็ประมูลมาก็แล้วกัน”
<br><br>
&emsp;&emsp; น้ำเสียงของพระสนมเว่ยเจียเสียนอี๋ดังก้องราวกับเตือนใจเขาว่านางแม้ไม่ได้เอ่ยปากบอกอยากได้สิ่งใดทว่าสิ่งที่เขาใช้บัญชีของนางในการประมูลย่อมต้องเป็นสิ่งที่มั่นใจว่านางจะพอใจเป็นขั้นต่ำเช่นนั้นแล้ว—บุรุษผู้เป็นซื่อยู่สื่อยามปกติเคยครุ่นคิดวิธีการตรวจสอบขุนนางมากมายยามนี้ต้องมานั่งสรรหาวิธีการมากมายว่าจะนำเสนอนางเช่นไรดีใหนางรู้สึกสนใจไร่ชานี้
<br><br>
&emsp;&emsp; ความวุ่นวายใจทั้งหมดอยู่ภายในใจเป็นหมื่อนล้านคำ แต่ไม่อาจแสดงออกมาได้สักคำทำได้เพียงกระชับแว่นสายตาบนใบหน้าของตนเองเพื่อตั้งสติให้มั่น
<br><br>
&emsp;&emsp; บัดนั้นน้ำเสียงหวานที่เป็นดั่งเสียงนกการเวกแว่วเข้ามานักเขาใบหน้าคมคายผินมองสตรีงามแล้วพบกับใบหน้าคุ้นเคยลาง ๆ หลิวหรงเล่อ—บุตรีแห่งหวยหนานหวาง นี่เองเขายกมือตอบรับคำคำนับของสตรีตรงหน้าก่อนที่จะยกมุมปากขึ้นแสดงรอยแย้มสรวลทั้งงดงาม อ่อนโยน และมีความเอ็นดูอยู่ในที
<br><br>
&emsp;&emsp; “หากกู่เหนียงเอ่ยเช่นนั้นแล้วข้าขอเรียนถามได้หรือไม่ว่าท่านจะเอาไร่ชานี้ไปด้วยเหตุใด ? ”
<br><br>
&emsp;&emsp; ติดตามที่โรลของ @LinYa
<br><br>
&emsp;&emsp; คำก็ความลับ สองคำก็ความลับ
<br><br>
&emsp;&emsp; ครั้นเมื่อดวงตาคมเลื่อนไปมองรอบกายเป็นการยืนยันว่าเสี่ยวกู่เหนียงนางนี้หาได้มากับผู้ใดไม่ใบหน้าของบุรุษผู้ที่มักจะสวมหน้ากากสังคมแย้มยิ้มพิธีการดูอ่อนลงอยู่สามส่วนราวกับว่ากำลังเอ่ยสนทนากับน้องสาวของเขาสตรีผู้ที่เขากำลังพยายามเชื่อมไมตรีต่อนางอีกครา และน้องสาวแท้ ๆ อีกคนที่เขาจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อใดกันที่นางจะแย้มยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ
<br><br>
&emsp;&emsp; ที่จริง ไม่ว่าจะเว่ยเจียเหลียนฮวา หรือ เว่ยเจียอิงฮวา ต่างถูกสังคมหล่อหลอมจนไม่อาจเป็นเด็กสาวสดใสเช่นเดิมได้อีกต่อไปการที่เขาได้พิศมองความบริสุทธิ์ของเสี่ยวกู่เหนียงตรงหน้า ในฐานะเกอเกอที่มีเหม่ยเหมยถึงสองคนย่อมใจอ่อนเป็นธรรมดา
<br><br>
&emsp;&emsp; เว่ยเจียมู่หงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกระชับแว่นที่ดวงตาซ้ายแม้ว่าท่าทางนี้จะเป็นนิสัยติดกายไม่อาจห้ามได้ทว่ามันกลับเสริมให้เขาดูเป็นผู้ทรงภูมิและขับให้ดวงตาคมวาวใสในเวลาเดียวกันเขาที่จริง ๆ แล้วก็กำลังเดือดร้อนในแง่ของการหาวิธีอธิบายเหม่ยเหมยผู้เป็นถึงพระสนมเว่ยเจียเสียนอี๋นั้นได้รับข้อเสนอแนะเช่นนี้ไยเขาจะไม่สนใจ
<br><br>
&emsp;&emsp; เขามิได้ต้องการเก็งกำไรแม้เพียงน้อยเพียงแค่ว่าต้องการมั่นใจว่าผู้ที่รับไปนั้นได้ใช้ประโยชน์เพื่อหน้าที่การงานหาได้นำไปซักฟอกเงินตราเป็นแหล่งผิดกฎหมายบ้านเมืองต่อไป
<br><br>
&emsp;&emsp; “เช่นนั้นราคาของไร่ชา 240 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงินนี้ ข้าขอเพิ่มเพียงขั้นต่อ 10 ตำลึงทองเท่านั้น” วจีทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับเลื่อนเรียวนิ้วสีซีดเอกลักษณ์ของบุรุษผู้ทำงานนั่งโต๊ะตลอดเวลามาวางบนริมฝีปากที่แย้มยิ้มไม่คลายดั่งสัญลักษณ์การเงียบปากเก็บคำไม่เอ่ยวาจา “ถือเสียว่าเป็นค่าเก็บความลับของข้ากับเสี่ยวกู่เหนียงก็แล้วกัน”
<br><br>
&emsp;&emsp; การนางมาเพียงผู้เดียวย่อมเป็นการดีต่อการไม่แสดงตัวตนของเขาหากว่านางจดจำนามไปเรียนแจ้งแก่หวยหนานหวางเกรงว่าหัวของเขาคงไม่อาจตั้งบนบ่าได้ถึงสองราตรี
<br><br>
&emsp;&emsp; “หากเสี่ยวกู่เหนียงตกลงตามนี้ คงต้องใคร่ขอให้เสี่ยวกู่เหนียงเดินมาลงนามด้วยตนเองแล้ว”
<br><br>
&emsp;&emsp; ร่างแกร่งที่ซ่อนในอาภรณ์ขาวสะอาดเช่นบัณฑิตผายมือเชื้อเชิญให้สตรีตรงหน้าเดินตามไปยังโต๊ะจัดการสินค้าที่ประมูลได้เพื่อให้นางได้ลงนามการเป็นเจ้าของที่ดินด้วยตนเองต่อไป
<br><br>
&emsp;&emsp; ติดตามที่โรลของ @LinYa
<br><br>
&emsp;&emsp; “ข้าจะมอบไร่ชาให้เสี่ยวกู่เหนียงนางนี้”
<br><br>
&emsp;&emsp; วจีทุ้มเอื้อนเอ่ยออกมาแสดงความประสงค์เพื่อส่งต่อรางวัลผู้ชนะการประมูลให้แก่สตรีนางหนึ่งใบหน้าของเขาแม้ยังคงประดับรอยยิ้มจางไม่คลายราวกับเป็นโฉมหน้าของเขา ทว่าครั้นเมื่อเอ่ยกับเถ้าแก่ขอประมูลกลับดูแข็งกร้าวขึ้นสักสี่ส่วนราวกับว่าคำของเขาหาได้เป็นคำที่สามารถบิดพริ้วหรือปฏิเสธได้ไม่
<br><br>
&emsp;&emsp; เถ้าแก่หอประมูลเร่งบอกให้เสี่ยวเอ้อร์เร่งเอาสัญญาการมอบหมายสองฉบับมาให้สตรีตรงหน้าเขียนหนึ่งเป็นหนังสือโฉนดที่ดินไร่ชาอีกหนึ่งเป็นหนังสือยืนยันมอบรางวัลประมูลให้แก่ผู้อื่นที่มิใช่ผู้ชนะการประมูล ดวงตาคมไล่อ่านในชั่วครู่—ดูเหมือนว่าเขาจำต้องตวัดพู่กันลงนามตนเองเสียแล้ว
<br><br>
&emsp;&emsp; “เสี่ยวกู่เหนียงเชิญก่อนได้เลย”
<br><br>
&emsp;&emsp; เขาให้สตรีน้อยหยิบพู่กันมาตวัดลงนามสัญญาทั้งสองฉบับก่อนดวงตาคมไล่มองตามมือเรียวของผู้เป็นธิดาแห่งหวยหนานหวางเพื่อชมฝีอักษรและจดจำรูปลักษณ์ของนามที่นางตวัดอย่างบรรจง
<br><br>
&emsp;&emsp; 刘 (หลิว
<br>
&emsp;&emsp; 荣หรง
<br><br>
&emsp;&emsp; 乐เล่อ)
<br><br>
&emsp;&emsp; เป็นนามที่เขาไม่คิดฝันว่าจะได้ทอดมองยามตวัดปลายพู่กันประกอบอักษรเท่าใดนักเขาที่พินิจจนเสร็จสมบูรณก็ถึงคราวเขาลงนามเองเสียบ้าง
<br><br>
&emsp;&emsp; 魏(เว่ย
<br>
&emsp;&emsp; 佳   เจีย
<br>
&emsp;&emsp; 慕    มู่
<br>
&emsp;&emsp; 弘   หง)
<br><br>
&emsp;&emsp; ครั้นเมื่อตัวอักษรได้บรรจงประดิษฐ์นามแห่งผู้เป็นใหญ่ในสำนักตรวจการขุนนางยามที่พู่กันถูกวางลงใบหน้าคมคายผินไปยังสตรีข้างกายหมายส่งสัญญาณการเงียบคำไม่เอ่ยปากใด ๆ อีกคราสัญญาณการยกเรียวนิ้วจรดริมฝีปากของเขาเองพร้อมรอยยิ้มเบาบางทั้งที่แววตาดูสนเท่ห์ชอบกล
<br><br>
&emsp;&emsp; “ครานี้คงเป็นข้าทีต้องขอจวินจู่โปรดรับคำแล้วว่าท่านจะไม่ตรัสสิ่งใดกับพระบิดาของท่าน”
<br><br>
&emsp;&emsp; จวินจู่*
<br>
&emsp;&emsp; ( *ความหมาย: “คุณหนูแห่งเมือง” หรือ “องค์หญิงระดับจวนน้อย” ใช้สำหรับลูกสาวของหวางเย่โดยตรง )

<br><br>
&emsp;&emsp; คำนี้หลุดออกมาเป็นนัย ๆ ว่าเขาผู้นี้เป็นข้าราชบริพารผู้ภักดีต่อหวงตี้ไยจะจดจำสตรีผู้มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงจวนหวางได้ สิ้นการสัญญาลมปากแล้วก็ถึงคราวของการจัดการสัญญาหน้ากระดาษให้เสร็จสิ้นเสียทีเถ้าแก่หอประมูลสัมผัสได้ถึงแววตาที่เขาใช้จดจ้องนั้นก็เสียวสันหลังวาบ—เร่งมือจัดการเอกสารสัญญาให้ทั้งเขาและหลิวหรงเล่อได้เก็บสัญญาไว้เป็นหลักฐานของการแลกเปลี่ยนในวันนี้

<br><br>
&emsp;&emsp; ในครานี้เองนางค่อย ๆ ยื่นถุงเงินตำลึง 10 ตำลึงทองมาให้เขาเป็นส่วนต่างที่เขาเรียกมันว่าค่าเก็บเป็นความลับระหว่างเขาและเสี่ยวกู่เหนียงผู้งดงามใบหน้าของบุรุษที่เพิ่งส่งสายตาเฉียบคมให้เถ้าแก่พลันอ่อนลงทันตา ท่าทางซุ่มซ่ามนั้นเรียกเสียงขบขันเบา ๆ จากร่างสูงด้วยความเอ็นดูเล็ก ๆ

<br><br>
&emsp;&emsp; “จะรังเกียจตำลึงทองของจวินจู่ได้อย่างไรกัน ” เว่ยเจียมู่หงเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปรับถุงเงินกำมะหยี่งดงาม “นับว่าเป็นเกียรติของข้าที่ได้เจรจากับธิดาแห่งหวยหนานหวางแล้ว”

<br><br>
&emsp;&emsp; เว่ยเจียมู่หงเอ่ยก่อนจะยื่นถุงตำลึงของเขาไปจ่ายค่ามุกพลังวิญญาณมูลค่า 50 ตำลึงทองก่อนจะหันมาทางสตรีข้างกายเพื่อเอ่ยสอบถามอย่างสุภาพบุรุษผู้แลเห็นสตรีน้อยเดินทางมาที่แห่งนี้ตัวคนเดียว
<br><br>
&emsp;&emsp; “ขอบังอาจเรียนถามได้หรือไม่ว่าท่านมีผู้คุ้มกันมาด้วยหรือไม่จวินจู่”
<br><br>
&emsp;&emsp; ติดตามที่โรลของ @LinYa
<br><br>
&emsp;&emsp; “เช่นนั้นโปรดช้าก่อนจวินจู่”
<br><br>
&emsp;&emsp; ครั้นสตรีสูงศักดิ์ตรัสเช่นนั้นแล้ว สิ่งที่นึกขึ้นได้ภายในห้วงความคิดคือการจ่ายค่าเก็บความลับอย่างเท่าเทียมมือแกร่งยกขึ้นหยิบถุงตำลึงสีครามปักลายเมฆาดิ้นทองขึ้นมาถือไว้ภายในนั้นมีตำลึงจำนวน 5 ตำลึงทองบรรจุอยู่ เจ้าถุงตำลึงทองนี้ได้ถูกหยิบยื่นให้บุตรีแห่งหวยหนานหวาง
<br><br>
&emsp;&emsp; “หากข้าเอ่ยกับท่านว่าเงิน 10 ตำลึงเงินเปรียบดั่งค่าเก็บความลับระหว่างท่านกับข้าเช่นนั้นแล้วข้าที่ได้ใคร่ขอให้ท่านโปรดรักษาความลับนี้ด้วยย่อมมีค่าความลำที่ต้องจ่ายเช่นกัน—เช่นนั้นแล้วถือว่าเป็นค่าความลับของข้า โปรดจวินจู่รับเอาไว้ด้วยเถิด”
<br><br>
&emsp;&emsp; “หากมีโอกาสวาสนานำพาคงได้พบพานอีกคราขอให้จวินจู่สุขภาพแข็งแรงเช่นกัน”
<br><br>
&emsp;&emsp; ร่างสูงค้อมกายลงคำความเคารพเชื้อพระวงศ์สายนอกเล็กน้อย ๆ ก่อนจะยืนพิศมองสตรีหายลับไปจากครรลองสายตาเมื่อมั่นใจว่านางได้ไปตามที่นางควรไปแล้วก็ได้เวลาแยกย้ายของเขาเช่นกัน
<br><br>
&emsp;&emsp; เว่ยเจียมู่หงในวันนี้ได้รับรู้ของการใช้เงินมือเติบแล้ว และเขาก็ได้รอดตายจากการเฟ้นหาเหตุผลมายกให้เหม่ยเหมยผู้เป็นดั่งยอดปราชญ์
<br><br>
&emsp;&emsp; อา…ไม่ต้องปวดหัวตลอดคืนแล้ว

<br><br><br><br>ชำระค่าไร่ชาเมืองอู๋ 240 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงินค่ามุขพลังวิญญาณ 50 ตำลึงทอง<br><br>ไร่ชาขอโอนกรรมสิทธิ์เป็นของ @LinYa






<br><br>


</div>

<br><br>

<img style= "width: 50%;" src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/24257f5d5d3f09168.png" border="0" alt=""> <br><br>

<br><br><br>

</div>

        </div>
<div style="margin-top: -200px; ">
<div style="height: 250px; background-image: url('https://img2.pic.in.th/pic/8a8f27d80c2bba08bf5db05ae4d4fa1d710a30f148f14-T6oGzL_fw658webp_11zon.png');
background-repeat: no-repeat;
background-size: cover;
"></div></div>

        </div>
        </div>
</div></font></div>

LinYa โพสต์ 2025-7-13 03:58:31

<span id="docs-internal-guid-35196a2a-7fff-6faf-2967-b40e51e7789f"><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font size="4" color="#4169e1"><b></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font size="4" color="#4169e1"><b><br></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font size="4" color="#4169e1"><b>วันที่ 12 เดือน 6&nbsp; รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font size="4" color="#4169e1"><b>ยามไห่ เวลา 21.00 - 23.00 น. ณ ถนนสิบลี้ หอประมูลสือฟั่ง</b></font></span></p><br><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         ภายใต้ม่านผ้าหลัวโปร่งแสงที่แยกห้องส่วนตัวหมายเลขสิบสองออกจากสายตาภายนอกนั้น บรรยากาศเงียบงันเป็นพิเศษ ทั้งเพราะตำแหน่งฝั่งทิศเหนือที่สูงกว่าผู้คนทั่วไปและเพราะบุคคลที่นั่งอยู่ภายในล้วนมีศักดิ์ฐานะมิใช่ธรรมดา หรงเล่อในอาภรณ์เรียบหรูสีอ่อนกับเครื่องประดับที่ล้วนแสดงถึงความละเมียดของคุณหนูชั้นสูง นั่งอย่างสำรวมบนที่นั่งไม้หอม ยามสายตานางกวาดผ่านป้ายประมูลจวบจนเห็นคำว่า ‘ไร่ชาภูเขาเมืองอู๋’ ปรากฏขึ้นในการประมูลครั้งนี้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นพลันมีแววเปล่งประกายเล็กน้อย นางเอียงหน้าเพียงเล็กน้อยเหมือนจะบันทึกเอาไว้ในใจ ก่อนจะก้มมองรายชื่อรายการประมูลที่วางอยู่เบื้องหน้าในม้วนผ้าพับอย่างเรียบร้อย</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#a0522d"> “ไร่ชางั้นหรือ...ดีทีเดียว”</font></b> นางรำพึงเบา ๆ กับตนเอง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เมื่อพิธีกรบนเวทีประกาศรายการแรกว่าเป็น <b><font color="#006400">“หินอัพเกรด 1 ก้อน”</font></b> เสียงประมูลเริ่มขานตามมาอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ได้ผู้ชนะ คือบุรุษหนุ่มในชุดพ่อค้าแววตาคู่นั้นเจ้าเล่ห์จนหญิงสาวจดจำได้แม่น <b><font color="#a0522d">“โจวจิน...เขานี่เอง”</font></b> หรงเล่อพึมพำชื่อพ่อค้าแห่งร้านหงหยุนหลายเบา ๆ ในใจ ขณะที่นิ้วเรียวเคาะพนักพิงเบา ๆ ตามจังหวะความคิด ชิ้นต่อมาเป็น หินอัพเกรดจำนวน 4 สี่ก้อน แว่วเสียงประมูลถี่ขึ้นอีกระดับ ก่อนจะสงบลงเมื่อชื่อหนึ่งถูกประกาศคือรองผู้ว่าการฉางอัน โอวหยาง เป่าเฉิง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะละสายตากลับมามองผู้เป็นบิดาที่นั่งข้างกาย หลิวอันอยู่ในอาภรณ์เรียบง่าย หากแต่กระบี่ที่เหน็บเอวพร้อมป้ายหยกประจำตำแหน่งกับดวงตาเรียบนิ่งของเขายังแสดงถึงความเป็นขุนนางผู้ทรงอำนาจที่ไม่มีผู้ใดกล้าประมาท<b><font color="#8b0000"> “มิสนใจของชิ้นใดหรือ”</font></b> เขาเอ่ยถามเรียบ ๆ พลางเหลือบมองบุตรีด้วยแววตาที่มิใช่ตำหนิหากแต่แฝงความสังเกต</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อระบายยิ้มบางงดงามหากมีแววซนซ่าซ่อนอยู่ในน้ำเสียง<b><font color="#a0522d"> “ของที่กินไม่ได้ หม่อมฉันไม่สนใจหรอกเพคะ”</font></b> นางหันกลับไปยังเวทีแล้วกล่าวเสริมเสียงหวาน <b><font color="#a0522d">“แต่ไร่ชาเมืองอู๋นั่น...หากได้มาไว้ในครอบครองก็ดีไม่น้อย ดื่มชาได้ ปลูกต้นได้ ทำของขวัญก็ได้ ล้วนแต่เป็นของที่ ‘กินได้ทั้งใจ’ มิใช่หรือเพคะ”</font></b> หลิวอันได้ยินคำตอบนั้นก็คลี่ยิ้มบางที่แทบไม่เห็นมุมปากเขายกขึ้นเพียงเสี้ยวก่อนจะหลุบตาลงนิ่ง ดุจปล่อยให้นางได้ลงมือตามอำเภอใจแบบที่ลูกสาวคนนี้ถนัดโดยไม่ลืมว่าหากนางพลาดเขาอยู่เบื้องหลังเสมอ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่คุณหนูหรงเล่อจะลงประมูลไร่ชา...เพื่อนำไปมอบให้สหายรักของนางผู้หนึ่งหญิงสาวนามว่า <font color="#dda0dd"><i>หนาน หลินหยา</i></font> แม่ค้าสามัญชนที่หรงเล่อรักเหมือนครอบครัว</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงฆ้องทองกังวานจากเวทีประมูลดังขึ้นเป็นระยะ ตามจังหวะของการเปิดตัวสินค้าชิ้นใหม่ หรงเล่อเอนกายพิงพนักอาสน์ไม้หอมเบา ๆ นางทอดสายตามองไปยังเวทีเบื้องล่างผ่านม่านผ้าหลัวโปร่งใส และแล้วชื่อของผู้ประมูลชิ้นถัดไปก็ถูกประกาศ เตาพลังวิญญาณ ราคาสูงถึง 170 ตำลึงทอง หรงเล่อขมวดคิ้วนิด ๆ คล้ายครุ่นคิดก่อนจะเบิกตาน้อย ๆ ด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อผู้ชนะประมูล <b><font color="#a0522d">“หรงป๋อเหวิน...” </font></b>นางขานชื่อนั้นเสียงเบา เหมือนพูดกับตนเองแต่ไม่พ้นหูของบุรุษข้างกาย</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         ใบหน้างามแหงนมองผ่านม่านอีกครั้ง แล้วรำพึงออกมาว่า <b><font color="#a0522d">“เขาคือฝูจี๋ลิ่งคนนั้นนี่...ที่เคยพบที่ตลาดตะวันออกพร้อมกับหลินหยา ตอนนั้นเขาดูประหม่ามิใช่น้อยนึกไม่ถึงว่าจะมาร่วมประมูลกับเขาด้วยเช่นกัน” </font></b>ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนระยิบระยับคล้ายระลึกถึงบางสิ่งก่อนที่นางจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วอดระบายยิ้มเอ็นดูไม่ได้ <b><font color="#a0522d">“แถมยังกล้าทุ่มราคาตั้ง 170 ตำลึงทอง...รวยใช่เล่นเหมือนกันนะท่านผู้นั้น”</font></b> น้ำเสียงของนางไม่มีเยาะหยัน หากแต่เป็นการหยอกล้อในใจอย่างซื่อใสแบบที่หรงเล่อถนัด</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         ขณะนั้นเอง พิธีกรบนเวทีได้ประกาศสินค้าชิ้นถัดไปด้วยน้ำเสียงเน้นถ้อยหนักแน่น <b><font color="#006400">“ช่อเมล็ดข้าวมงคล ที่รังสรรค์โดยพระหัตถ์ของลู่กุ้ยเฟย! สตรีผู้เป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิ!” </font></b>เสียงฮือฮาทางฝั่งทิศตะวันออกดังขึ้นทันทีทว่าในห้องส่วนตัวหมายเลขสิบสองกลับเงียบสงบเกินคาด</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อมองของประมูลชิ้นนั้นเพียงแวบเดียวก่อนจะเบือนหน้ากลับมาทางหลิวอันผู้เป็นบิดาผู้สงบเยือกเย็นเสมอ สายตานางเปล่งประกายเจือความขี้เล่นขึ้นเล็กน้อยขณะเอียงศีรษะน้อย ๆ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า<b><font color="#a0522d"> “ท่านพ่อ...ของสิ่งใดในงานนี้ที่ท่านสนใจบ้างหรือไม่เจ้าคะ? ไม่แน่ว่าอาจมีของบางอย่างที่เหมาะสมกับท่านเอง...หรือใครบางคนก็เป็นได้” </font></b>คำถามที่ดูคล้ายบังเอิญหากแต่วางจังหวะคำอย่างเจนจัด หญิงสาวมองใบหน้าท่านพ่อของตนที่นิ่งราวกับภูผา พลางรอคำตอบด้วยแววตาที่คล้ายรู้ทันแต่ก็มิได้คิดจะล่วงเกินคำตอบใดหากอีกฝ่ายเลือกจะสงบปากเช่นเคย</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หลิวอันขยับปลายนิ้วบนขอบถ้วยน้ำชาที่แทบจะไม่พร่องแม้แต่หยดเดียวก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ด้วยเสียงทุ้มเรียบ <b><font color="#8b0000">“ข้า...เพียงเฝ้าดูสิ่งที่บุตรีข้าอยากได้ก็พอแล้ว”</font></b> วาจานั้นราบเรียบอย่างที่สุด แต่กลับทิ้งแรงสะเทือนบางเบาในอกหรงเล่อให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นางยิ้มอีกครั้งโดยไม่กล่าวสิ่งใด เพียงแตะริมฝีปากลงบนขอบถ้วยชาของตนเบา ๆ ดั่งกลบเกลื่อนความเขินอายที่จู่ ๆ ก็แทรกมาโดยไม่ตั้งใจทว่าภายในดวงใจนางกลับอดรู้สึกไม่ได้ว่า...บางทีท่านพ่ออาจจะสนใจใครบางคนจริง ๆ ก็เป็นได้</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงฆ้องกังวานขึ้นอีกครั้ง ก่อนผู้ดำเนินการประมูลจะประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น <b><font color="#006400">“ของประมูลถัดไป ไร่ชาในเขตเมืองอู๋ จำนวน 1 ไร่ เริ่มต้นที่ 125 ตำลึงเงิน!”</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อที่นั่งฟังอยู่ด้วยท่าทีเฉยชาจากช่อเมล็ดข้าวมงคลเมื่อครู่ถึงกับเบิกตากว้างขึ้นทันใด มือบางที่กำลังประคองถ้วยชาถึงกับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ สายตาเปล่งประกายขึ้นทันที คล้ายเด็กสาวพบของเล่นที่รอคอยมานานนับปี นางวางถ้วยชาลงเบา ๆ พลางเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจ้องมองเวทีเบื้องล่างด้วยความตั้งใจ <b><font color="#a0522d">“ไร่ชา...ที่เมืองอู๋” </font></b>นางพึมพำเบา ๆ สีหน้าเปลี่ยนจากอ่อนโยนสงบ เป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวราวจะเข้าสู่สนามรบ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         ขณะที่มือของนางขยับไปใกล้ป้ายประมูลในมือ กลับต้องชะงัก เมื่อเสียงหนักแน่นของผู้ประมูลคนแรกดังขึ้น<b><font color="#006400"> “40 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน จากรองผู้ว่าฉางอัน ท่านโอวหยาง!”</font></b> ใบหน้าของหรงเล่อชะงักนิดหนึ่ง นางมองผ่านม่านผ้าหลัวไปยังชายผู้เปี่ยมบารมีคนนั้นก่อนจะขมวดคิ้วเบา ๆ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#a0522d"> “40 เลยหรือ...”</font></b> นางพึมพำคล้ายไม่ได้ถามใครโดยตรงแต่น้ำเสียงนั้นแฝงความตกตะลึง อีกไม่ถึงหายใจเดียวเสียงประมูลถัดมาก็ดังขึ้นจากชายหนุ่มในชุดขาวมาดขรึม เว่ยเจียมู่หง <b><font color="#000080">“50 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> คิ้วเรียวของหรงเล่อกระตุกอีกครั้งแววตาฉายแสงกร้าวขึ้นมาอย่างหายากในหญิงสาวผู้สุขุมนุ่มนวล นางขยับตัวหมายจะประมูลแต่ไม่ลืมหันไปมองท่านพ่ออย่างเร็ว ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยกป้ายในมือตนเองขึ้น</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#006400"> “60 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน จากจวินจู่หรงเล่อ!”</font></b> เสียงฮือฮาในห้องประมูลดังขึ้นเป็นระลอก ไม่ใช่เพียงเพราะจำนวนเงินแต่เพราะนามของผู้ประมูลที่ชัดเจน จวินจู่หรงเล่อ หญิงสาวผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลหวยหนาน ทว่าผู้ที่ไม่หวั่นเกรงกลับปรากฏขึ้นแทบจะในทันทีเช่นกันเสียงทุ้มขรึมราวลมหนาวจากเทือกเขาทางเหนือดังขึ้น</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <font color="#006400"><b>“70 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน จากหรงป๋อเหวิน” </b></font>หรงเล่อชะงักไปอีกรอบ<b><font color="#a0522d"> “หรงป๋อเหวิน...เขาก็อยากได้ไร่นี้ด้วยหรือ”</font></b> นางหันไปมองบุรุษผู้นั้นแม้มองไม่ชัดนักผ่านม่าน แต่แผ่นหลังตรงและท่วงท่ามั่นคงก็ยังสะท้อนออกมาว่าผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดา ใบหน้าหรงเล่อเคร่งขรึมขึ้นช้า ๆ ขณะที่ริมฝีปากงามขบเม้มด้วยความขุ่นเคืองใจอย่างเงียบงัน<b><font color="#a0522d"> “บ้าบอ! ทำไมจู่ ๆ มีแต่คนอยากได้ไร่นี้กันนัก...ของดีของงามจริงแท้หรือไง?”</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงพึมพำนั้นมิได้ถึงหูใครนักนอกจากบุรุษข้างกายอย่างหลิวอันผู้เป็นพ่อ ผู้เป็นดั่งภูเขาใหญ่ที่ไม่เคยไหวเอนแม้พายุจะถาโถม เขาเพียงแค่ปรายตามองบุตรีสาวของตนที่กำลังฮึดฮัดเหมือนลูกแมวน้อยกำลังขู่เสือแล้วค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเงียบงัน มุมปากของหลิวอันกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่พึงใจแต่ไม่ยอมเอ่ยปาก เขารู้ว่าหากเป็นเรื่อง <b><i>สหาย</i></b> ของนางแล้ว ไร่ชานั้นก็คือของสำคัญที่สุดสำหรับหรงเล่อในวันนี้...และคงไม่มีผู้ใดในห้องประมูลรู้ทันใจของนางไปมากกว่าบิดาของนางอีกแล้ว</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อนั่งหลังตรงอยู่ในห้องประมูลหมายเลขสิบสอง ม่านผ้าหลัวที่คลี่ลงรอบด้านช่วยให้สายตาภายนอกไม่อาจล่วงล้ำเข้ามาได้ง่าย นางกำลังจะยกป้ายเสนอราคาต่อจากหรงป๋อเหวิน ทว่าเสียงสงบนิ่งแต่ทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นแทน</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#006400"> “80 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> หรงเล่อชะงักกึกแววตาฉายความงุนงงยามสบกับทิศที่ไม่ปรากฏชื่อเสียงนั้นมาจากห้องพิเศษทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ ใครกันที่กล้าประมูลแข่งกับสามบุรุษผู้ทรงอิทธิพลเช่นนี้? <b><font color="#a0522d">“คนผู้นั้น...ใครกัน?”</font></b> นางพึมพำในลำคอขณะกำลังจะตัดสินใจยกป้ายประมูลขึ้นเพื่อสู้ราคาดังกล่าวแต่ก่อนที่มือจะได้ขยับ เสียงที่ทำให้นางถึงกับเบิกตากว้างก็ดังลั่นขึ้นในห้องประมูล</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#006400">“100 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> โอวหยาง เป่าเฉิง รองผู้ว่าราชการนครฉางอันกำลังเคาะราคาทะลุเพดานในพริบตา&nbsp;</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อถึงกับอ้าปากค้างนางเอื้อมมือควานหาถ้วยชาแล้วยกขึ้นจิบเพื่อระงับความตกใจ แทบจะสำลักเสียให้ได้ <b><font color="#a0522d">“ทะ…ทะลุ 100 ตำลึงทองแล้วเรอะ...”</font></b> เสียงกระซิบของนางเต็มไปด้วยความงุนงงระคนตึงเครียด ไม่ทันให้นางได้หยุดใจ เว่ยเจียมู่หงก็แย่งสายลมประมูลกลับไปอีกครั้ง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#000080">“110 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อกัดริมฝีปาก ยกป้ายไม้ขึ้นโดยไม่ลังเล <b><font color="#a0522d">“120 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน!”</font></b> ทันทีที่เสียงของนางถูกประกาศไปทั่วห้อง เหมือนมวลบรรยากาศรอบตัวก็กระเพื่อมเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้พอใจในความกล้าเกทับของตน…</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#000080"> “140 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> เสียงนิ่งราวหยดน้ำเย็นดังขึ้นจากเว่ยเจียมู่หงอีกครั้ง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อแทบจะหันไปมองห้องของอีกฝ่ายตรง ๆ อย่างห้ามตัวเองไม่อยู่แววตานางลุกวาบขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ เอาเถิด! ลองดู! <b><font color="#a0522d">“150 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน!”</font></b> เสียงของนางดังกังวานราวระฆังใสในห้องประมูล ท่านพ่อของนางหลิวอันแม้จะไม่เอ่ยวาจา แต่กระตุกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยชาของตนลงอย่างสงบ แล้วยกปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เพียงสามครั้ง คล้ายจะบอกนางว่า <i><font color="#8b0000">‘พอได้แล้ว’</font></i> แต่คำว่า ‘พอ’ ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึงในเวทีของการแข่งขัน</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงสงบของชายหนุ่มที่หรงเล่อคุ้นชื่อดียิ่งดังขึ้นพร้อมกับราคาที่สูงจนนางแทบผงะ<b><font color="#006400"> “160 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน จากหรงป๋อเหวิน”</font></b> หรงเล่อเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิมมือที่ประคองป้ายยังไม่ยอมลดลง <b><font color="#a0522d">“บะ...บ้าจริง ทำไมถึงมีแต่คนต้องการไร่นี้กันนัก! หรือว่าในไร่มีทองคำซุกไว้หรืออย่างไร!”</font></b> นางพึมพำเสียงเบาอย่างหงุดหงิด แม้ใจจะอยากสู้แต่สายตาเฉียบคมของหลิวอันที่เหลือบมองมาจากอีกฝั่งนั้นกลับราวกับฟาดปราณมาเตือนให้นางหยุดก่อน</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อจึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นไม่ใช่ด้วยความยอมแพ้ แต่เพราะสำนึกถึงหน้าที่หากประมูลต่อไปอาจเป็นการขัดคำของบิดาผู้เปรียบดั่งขุนเขานั้น นางจึงได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้ราคาสุดท้ายของไร่ชาแห่งเมืองอู๋ ไต่ขึ้นฟ้าราวเหรียญทองหล่นกลางพายุ…พร้อมความขุ่นข้องใจที่เกาะกุมดวงตาใสราวอัญมณีนั้นของจวินจู่แห่งหวยหนาน</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อเหลือบมองท่านพ่อด้วยดวงตาที่แม้จะยังเปล่งประกายความมุ่งมั่นทว่าก็เจือความลังเลอยู่ในที นางสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนโน้มตัวเข้าหาเงาร่างสูงสงบที่นั่งเยื้องอยู่ข้างกันภายใต้ม่านบางพร้อมเสียงกระซิบที่อ่อนน้อม <b><font color="#a0522d">"หากเกินกว่าที่คิดไว้...หรงเล่อจะไม่ยื่นแข่งประมูลอีกเพคะ เพื่อให้ท่านพ่อสบายใจ" </font></b>คำพูดที่ไม่ได้เอาแต่ใจหากแต่เต็มไปด้วยการตัดสินใจอย่างผู้ใหญ่ที่รู้จักชั่งน้ำหนัก หญิงสาวค่อย ๆ วางป้ายประมูลลงบนตักอย่างสงบแม้หัวใจจะยังเต้นเร่าในอกก็ตามแต่ดูเหมือนสวรรค์จะทดสอบใจนางไม่หยุด</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#000080">“180 สิบตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> เสียงเรียบของเว่ยเจียมู่หงดังขึ้นอย่างไม่รีบร้อน เป็นราคาที่เพียงได้ยินก็ทำให้สายตาทุกคู่ในห้องประมูลต้องเบิกกว้าง หรงเล่อหันขวับไปทางม่านฝั่งตะวันออกที่คาดว่าเป็นที่นั่งของชายผู้นั้นก่อนจะกำหมัดแน่น ใบหน้าขาวจัดราวหยกแต้มสีแดงจัดบนแก้มข้างหนึ่งจากแรงอารมณ์นางกัดฟันแน่น</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#a0522d">“190 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน!”</font></b> เสียงใสของจวินจู่หลิวหรงเล่อดังกังวานไปทั่ว แม้ภายในห้องของนางจะไม่มีใครนอกจากบิดาหากแต่คำประกาศของนางกลับทำให้ผู้คนทั่วหอประมูลต้องหันขวับ นางยังไม่ยอมแพ้ แม้จะรู้ว่ามันอาจหมายถึงการเผชิญหน้ากับสองคนตำแหน่งใหญ่แห่งเมืองหลวง แต่แล้ว…เสียงของเว่ยเจียมู่หงกลับดังขึ้นอีกคราราวกับจะกระซิบเยาะเย้ยอยู่ในใจนาง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#000080">“200 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อถึงกับชะงักดั่งถูกเฆี่ยนกลางหลัง เสียงอุทาน<b><font color="#a0522d"> “อ๊ะ…”</font></b> หลุดออกมาเบา ๆ ขณะนางอ้าปากค้าง ใจหนึ่งรู้ว่านี่เริ่มจะเลยขอบเขตแห่งการยอมรับของท่านพ่อแล้ว แต่อีกใจก็ยัง...ยังอยากได้สิ่งนี้มาให้เพื่อนรักของตนเองนางเม้มริมฝีปากก่อนจะตัดใจ…ชูมืออีกครั้ง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#a0522d">“210 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน!!”</font></b> เสียงของนางสั่นเล็กน้อยในตอนท้ายไม่ใช่เพราะความกลัวแต่เป็นเพราะแรงใจที่ทุ่มออกไปเกินคาดหมาย ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้สงบเยือกเย็นบัดนี้แดงจัดขึ้นราวกับดอกเหมยกลางเหมันต์แต่...ก็ยังไม่จบ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#006400"> “220 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> หรงเล่อหันขวับ...ชายหนุ่มผู้นั้น หรงป๋อเหวิน ฝูจี๋ลิ่งผู้นั้นประมูลแซงเธอไปอีกแล้ว! <b><font color="#a0522d">"โอ๊ย!"</font></b> นางหลุดเสียงเบา ๆ พลางทุบตักตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่ไม่ทันให้นางหายใจทันดี <b><font color="#000080">“240 ตำลึงทอง 125 ตำลึงเงิน”</font></b> คราวนี้เสียงของเว่ยเจียมู่หงกลับมาพร้อมรอยยิ้มอันมองไม่เห็น แต่น้ำเสียงช่างสงบเสียจนหรงเล่อรู้สึกเหมือนตนถูกล้อมด้วยม่านหมอกหนาวเยือกมือบางของนางกำลังจะยกขึ้นอีกครั้ง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         แต่ทว่า</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          <b><font color="#8b0000"> “หรงเล่อ”</font></b> หลิวอัน บิดาของนางกระซิบด้วยเสียงต่ำแต่ทรงพลังยิ่งนัก หรงเล่อหันไปสบตากับดวงตาดำขลับลึกของบิดา นางเห็นความเป็นห่วงความไม่สบายใจและความแน่วแน่ว่าไม่อยากให้นางก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม นางกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแม้จะยังตัดใจไม่ลงแต่นางก็ยอมลดมือลงค่อย ๆ วางป้ายประมูลลงข้างกายอย่างเงียบงันไร่ชานั้น...นางคงได้เพียงเฝ้ามองมันตกไปอยู่ในมือของชายอื่นทั้งที่ใจยังไม่อยากแพ้เลยแม้แต่น้อย&nbsp;</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงฆ้องดังขึ้นสามครั้งการประมูลไร่ชาแห่งเมืองอู๋ จบลงด้วยราคาที่ไม่มีใครกล้าแซงอีกต่อไปและหรงเล่อ...ก็ได้แต่นั่งนิ่ง กำชายเสื้อไว้แน่น ท่องในใจซ้ำ ๆ ว่า <i><font color="#a0522d">‘ไม่เป็นไร...มันต้องมีทางอื่น’</font></i> แต่ในดวงตาสุกใสนั้น ก็ยังมีแววเจ็บใจแวววับอยู่ดี</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หลิวอันเอื้อมมือไปรินน้ำชาใส่ถ้วยอย่างสงบนิ่งก่อนจะยื่นให้หรงเล่อโดยไม่พูดสิ่งใด สายตาทอดมองบุตรีผู้ซึ่งยังคงมีสีหน้าเสียดายปรากฏบนดวงหน้าอย่างชัดเจน ถึงแม้นางจะยอมวางป้ายประมูลลงแต่ก็หาได้ปล่อยวางจากใจจริง ๆ ไม่ <font color="#8b0000"><b>"สิ่งใดที่ควรมี ย่อมควรมาด้วยวิธีที่เหมาะควร..."</b></font> เสียงทุ้มต่ำของหวยหนานหวางเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่แฝงด้วยน้ำหนักทุกคำ กลิ่นชาอ่อนลอยอบอวลในม่านห้องขณะเสียงนั้นแทรกผ่านไปถึงใจคนฟัง<b><font color="#8b0000"> "มิใช่สิ่งที่ดีทุกอย่างจะเหมาะกับเจ้า และมิใช่ทุกการได้มาจะแลกเปลี่ยนด้วยตำลึงทองเสมอไป..." </font></b>เขาหยุดเล็กน้อย สบตาบุตรีโดยตรง<b><font color="#8b0000"> "แต่ผู้เป็นเจ้าของ ‘หัวใจ’ ของตนเอง...ต้องรู้ว่าเมื่อใดควรก้าวถอย และเมื่อใดควรก้าวรุกสิ่งสำคัญคืออย่าให้ราคาของใจเจ้าสูงเกินกว่าสิ่งที่เจ้าได้รับกลับคืนมา"</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อพยักหน้าเบา ๆ ท่าทางเหมือนรับฟังอย่างเข้าใจ ริมฝีปากขบเม้มไว้แน่น มือบางลูบชายกระโปรงเบา ๆ ขณะสายตาเหม่อมองม่านสีหลัวเบื้องหน้า <b><font color="#a0522d">“เพคะ…” </font></b>เสียงของนางเบาราวกระซิบแต่ทว่านัยน์ตานั้นกลับเป็นประกายขึ้นมาอย่างเงียบงัน โอวหยาง...เว่ยเจียมู่หง...ฝูจี๋ลิ่ง…นามเหล่านี้ไหลวนในหัวของนางราวกระแสธารน้ำนิ่งที่ซ่อนใต้น้ำแข็ง</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         ถ้าการประมูลไร่ชาไม่ได้ผล ก็แค่…เปลี่ยนวิธี นางยิ้มบาง ๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องประมูลหมายเลขสิบสอง ดวงตานั้นมิได้ส่อแววเอาแต่ใจหรืออวดดีทว่าเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด นางจะลองดู...</span></p><div style="font-size: medium;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></font><font face="Sarabun"><div style="font-size: medium;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b>         ...</b></span></div></font><font face="Sarabun"><div style="font-size: medium;"><b><span style="white-space-collapse: preserve;">         </span>......</b></div><div style="font-size: medium;"><br></div></font><div style=""><span id="docs-internal-guid-ed227f87-7fff-c77d-685e-dc4015e74155" style=""><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เสียงจอแจของเหล่าคหบดีและชนชั้นสูงยังคงคลาคล่ำในหอประมูลสื่อเฟิงม้การประมูลจะสิ้นสุดลงไปแล้ว แต่ผู้คนมากหน้าหลายตายังวนเวียนอยู่ภายในเพื่อเจรจา ซุบซิบ หรือต่อรองหลังม่านผ้าแพรที่กั้นห้องส่วนตัวไว้เป็นชั้น ๆ หรงเล่อในชุดผ้าแพรบางเบาสีครามปักลวดลายเมฆกระจ่าง ก้าวออกจากห้องประมูลอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาอ่อนหวานมองตรงไปยังเรือนพักรับรองของชายหนุ่มผู้คว้าไร่ชาเมืองอู๋ไปเป็นคนสุดท้าย กลิ่นหอมของชาดอกหลี่ฮวาที่เธอจิบก่อนออกมายังคงซ่านปลายลิ้นแต่ในอกนั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         เมื่อมาถึงเบื้องหน้าบ่าวคนหนึ่งรีบเปิดม่านให้ หรงเล่อสาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างสง่างามม่านผ้าลู่ไหวตามจังหวะลมเบา ๆ ท่ามกลางกลิ่นธูปกฤษณาจาง ๆ ในห้องนั้นชายหนุ่มเจ้าของไร่ชาเมืองอู๋เขามีอากัปกิริยาสุขุม เฉียบคม ดวงตาคมดั่งพญาอินทรีที่พร้อมกำลังจะเดินออกจากที่นั่งส่วนตัว</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         หรงเล่อประสานมือคารวะด้วยความนอบน้อมแต่ไม่ขลาดกลัว เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานชัดถ้อยชัดคำ ดวงหน้างามละไมมีรอยยิ้มแฝงความจริงใจและวาจาผ่านการคัดสรรมาแล้ว <b><font color="#a0522d">"ท่านชาย...ข้าน้อยมีนามว่าหรงเล่อ เป็นบุตรีของอ๋องหวยหนาน ข้ามิอาจเอาชนะการประมูลไร่ชาเมืองอู๋ได้ ด้วยท่านพ่อไม่ประสงค์ให้ข้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น..." </font></b>เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะสบตาเขาอย่างเปิดเผยไม่มีความเคลือบแคลงใด ๆ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         <b><font color="#a0522d">"ข้าอยากได้ไร่นั้น...จริง ๆ เจ้าค่ะ หากแต่ไม่ต้องการให้เรื่องนี้รบกวนหน้าที่การค้าหรือเกียรติของท่าน หากท่านเต็มใจขายให้ข้าในราคาส่วนตัว ข้าสัญญาว่าจะไม่มีผู้ใดรู้ถึงการเจรจาครานี้เป็นความลับระหว่างเราเท่านั้น" </font></b>เธอเว้นจังหวะมองอีกฝ่ายเพื่อวัดปฏิกิริยา พลางยิ้มละไมเหมือนกลีบดอกเหมยที่ผลิบานยามสายลมอ่อนพัดผ่าน <b><font color="#a0522d">“ข้ามิใช่ผู้ละโมบ หากแต่ไร่นั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อข้าจริง ๆ ขอเพียงท่านเมตตา ข้าจะขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง” </font></b>น้ำเสียงหรงเล่ออ่อนหวานแต่แฝงความแน่วแน่ดวงตาใสซื่อกลับแฝงความเด็ดเดี่ยวตามแบบสตรีสูงศัก</span></p><div style="font-size: medium;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></font><font face="Sarabun"><div style="font-size: medium;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">         @WeijiaLianhua&nbsp;</span></div><div style="font-size: medium;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></font><div style=""><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         สายลมเบาลอดม่านแพรบางเข้ามาในห้องรับรองที่ประดับประดาด้วยผ้าทอหรงเล่อยืนฟังเสียงนุ่มลึกของบุรุษในชุดขาวสะอาดผู้หนึ่งก็เอื้อนเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา เขามิใช่ชายชราในวัยปลาย แต่อายุยังมิถึงสามสิบเต็มดีทว่ากลับมีบารมีในแววตา ริมฝีปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเฉียบ เปี่ยมไปด้วยเมตตา...และความลุ่มลึกที่หากไม่ระวังย่อมถูกกลืนหายไปในวังวนนั้นอย่างง่ายดาย</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         หรงเล่อก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อยนางสูดลมหายใจเงียบ ๆ ปลายนิ้วที่เคยวางทับท้องผ้าแนบแน่นไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยแววตาใสซื่อและจริงใจ<b><font color="#a0522d"> "ข้า...มิใช่ว่าอยากได้ไร่ชาเพื่อเก็บไว้โอ้อวดตนเองเจ้าค่ะ"</font></b> เสียงของนางนุ่มนวลแต่แน่วแน่ <b><font color="#a0522d">"หากแต่ข้ามีสหายคนหนึ่ง...เป็นหญิงสาวที่ข้ามีใจผูกพันดั่งสายโลหิตแม้นางไม่ใช่ญาติสนิท แต่ข้าก็ถือว่านางเปรียบเสมือนครอบครัว"</font></b></span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         นางหยุดเล็กน้อยสบตาชายตรงหน้าอย่างแน่วแน่ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่มีกลิ่นอายของความรักความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง&nbsp;</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         <b><font color="#a0522d">"นางพึ่งเริ่มต้นเส้นทางค้าขาย ไม่มีพื้นฐาน ไม่มีหลังพิง หากแต่ยังคงพยายามอย่างสุดใจเพื่อมีชีวิตของตนเอง ข้า...อยากประมูลไร่ชานี้ให้เพื่อให้นางมีจุดเริ่มต้นที่มั่นคงกว่านี้ แม้มิได้ร่ำรวยหรือลือชื่อแต่หากมีไร่ชาแท้ ๆ ก็จะเป็นทุนแห่งชีวิต" </font></b>รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปากของหรงเล่ออย่างนุ่มนวล แม้จะแฝงความเก้อเขินอยู่บ้างเมื่อเอ่ยความในใจ</span></p><br></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         <b><font color="#a0522d">"ข้ารู้ดีว่าคำขอเช่นนี้อาจดูไม่สมเหตุสมผลสำหรับท่านนัก...หากแต่หากท่านเมตตา มอบไร่ชานั้นให้ข้าในฐานะผู้รับแทน ข้าจะไม่มีวันลืมพระคุณในครั้งนี้เลยเจ้าค่ะและข้าจะมิขอได้เปล่า หากแต่จะเพิ่มจำนวนเงินแม้อาจจะไม่ได้มาก แต่ข้าเพียงท่านชายจะมิเอ่ยวาจากับท่านพ่อเก็บสิ่งนี้เป็นความลับระหว่างเราสองได้หรือไม่เจ้าคะ"</font></b> นางกล่าวอย่างสงบ เรียบง่าย ทว่ามีน้ำหนักในคำ...จากใจจริงของหญิงสาวผู้หนึ่งที่มิใช่เพื่อประโยชน์ส่วนตน แต่เพื่อใครอีกคนสตรีที่ชื่อ </span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">หลินหยา</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"> ผู้แบกชีวิตเปลี่ยวเปล่าท่ามกลางเมืองใหญ่เพียงลำพัง</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">         @WeijiaLianhua&nbsp;</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         ดวงตาสีอ่อนใต้กรอบแว่นสีทองฉายแววคล้ายจะมองทะลุทุกคำพูดของธิดาหวยหนานอ๋อง เสียงของท่านชายนั้นเอ่ยเรียบทว่ามีน้ำหนักเฉียบขาดเกินกว่าจะปฏิเสธอย่างบุ่มบ่ามได้มิใช่คำสั่ง หากแต่เปี่ยมด้วยวาจาที่ไม่อาจบิดพลิ้วได้ เป็นวาจาของคนที่แม้จะไม่ข่มขู่ก็มีอำนาจในน้ำเสียงโดยธรรมชาติ</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-d4b402e1-7fff-bbd9-24be-2ec7ca61072b"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         หรงเล่อในยามนั้นราวกับปลดปล่อยลมหายใจที่ตนเองกลั้นไว้มาเนิ่นนาน สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดอย่างไม่อาจปิดบัง กลับกลายเป็นความปลื้มปิติที่ผุดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากอ่อนนุ่มของนางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มละไมทั้งหวานทั้งอ่อนโยน ทว่ายังมีความเก้อเขินเล็ก ๆ จากความรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">          </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d"> “เป็นกรุณาแล้วที่ท่านชายเมตตา เช่นนั้นข้าขอตามท่านไปเจ้าค่ะ”</font></b></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก หากแต่ทุกถ้อยคำสะอาดใส ราวกับกลั่นจากหัวใจจริงแท้ หรงเล่อก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างงามสง่า ผ้าคลุมไหล่ที่ทอจากไหมชั้นเลิศพลิ้วไหวตามร่างกาย นางไม่ลืมที่จะก้าวอย่างระวัง ให้สมกับชื่อเสียงบุตรีของเชื้อสายผู้สูงศักดิ์ แม้ในใจจะอดไม่ได้ที่จะเริ่มครุ่นคิดวิธีหลอกท่านพ่ออย่างแยบยลว่าไร่ชานี้มาจากโชคชะตาและความบังเอิญที่มีกลิ่นบุญคุณปนอยู่</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">      </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">   “หรือจะบอกว่าเป็นของขวัญดีนะ...</font></b></span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">” นางคิดพลางทำเสียงพึมพำอย่างหาทางเอาตัวรอดเช่นทุกครั้ง เมื่อเดินไปถึงโต๊ะจัดการสินค้าที่ประมูลได้ ดวงตาคู่สวยของหรงเล่อมองกระดาษสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า นางสูดลมหายใจแผ่วเบาก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นแล้วเขียนชื่อของตนลงไปด้วยฝีมือลายสือที่งดงามดั่งหยาดน้ำค้างจากดอกบัวบนสระ</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         ร่างอรชรของหรงเล่อค่อย ๆ หมุนกายกลับมาหาท่านชายผู้มีพระคุณอย่างเรียบร้อยงดงามตามแบบสตรีตระกูลสูงส่ง ในมือเล็กบอบบางของนางนั้น มีถุงผ้ากำมะหยี่สีเขียวหยกใบหนึ่งแน่นหนา ทว่าคล้ายถูกใช้ประโยชน์บ่อยครั้งจนมีร่องรอยการจับอยู่บ้าง ภายในบรรจุเหรียญตำลึงทองคำสิบเหรียญซึ่งเทียบได้พอดีกับจำนวนที่อีกฝ่ายเรียกเก็บ&nbsp;</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         หรงเล่อระบายรอยยิ้มละไมในดวงหน้าสวยหวาน ก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อยอย่างมีมารยาทแล้วยื่นถุงนั้นส่งให้บุรุษตรงหน้า</span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d"> “นี่เป็นจำนวนที่ท่านได้ระบุไว้ก่อนหน้า ขอท่านชายรับไว้เป็นหลักฐานแห่งน้ำใจของหรงเล่อเถิดเจ้าค่ะ…”</font></b></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         ทว่าขณะที่มือเรียวของนางยื่นไปเบื้องหน้า ถุงเงินที่ดูไม่หนักนักกลับสั่นคลอนเล็กน้อยเหตุเกิดจากแรงสะบัดจากชายแขนเสื้อที่หลุดออกจากการพับอย่างแนบเนียนตอนเดินเมื่อครู่ หรงเล่อรีบตวัดมือจับถุงเงินเอาไว้แน่นพลางร้องเสียงแผ่ว </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">“อ๊ะ!” </font></b></span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">สายตาเจ้าตัวเบิกกว้างเล็กน้อย ความตกใจและความเขินปนกันจนแก้มเนียนขึ้นสีชมพูระเรื่อราวกลีบพีชต้องแดดยามเช้า</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">      </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">   “ขะ...ขออภัยเจ้าค่ะ ข้า…มือไม้มักจะซุ่มซ่ามเสมอ ไม่คิดว่าจะทำสิ่งสำคัญหลุดมือเอาเสียจริง...”</font></b></span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> นางก้มศีรษะน้อย ๆ อย่างรู้ผิด แล้วรีบยื่นถุงเงินให้อีกฝ่ายใหม่อีกครามือข้างหนึ่งประคองปากกระเป๋าไว้แน่นเสียยิ่งกว่าก่อนหน้าหรือเผื่อมือเจ้ากรรมจะพลาดอีก นางก็พร้อมแล้วที่จะไม่เสียมาดบุตรีตระกูลอ๋องอีกรอบ</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">“หากท่านชายมิรังเกียจ โปรดรับไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”</font></b></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         คำพูดนั้นทั้งแผ่วหวานและเปี่ยมด้วยความตั้งใจจริง ไม่มีวี่แววของความหยิ่งทะนงหรือเสแสร้งแม้แต่น้อยมีเพียงความจริงใจที่อยากตอบแทนน้ำใจในวันนี้อย่างเต็มหัวใจ...แม้จะซุ่มซ่ามจนเกือบขายหน้าด้วยถุงเงินก็ตาม</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         @WeijiaLianhua&nbsp;</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         หรงเล่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็ผินหน้ากลับมามองอีกฝ่าย ดวงเนตรสีน้ำตาลอ่อนจางแฝงด้วยรอยระแวดเล็กน้อย ทว่าก็แฝงด้วยความสุภาพสงบนิ่งแบบหญิงสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมอย่างดี นางใช้ดวงหน้าระบายยิ้มบางหากแต่มิได้ตอบในทันที เพราะกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเมตตาของอีกฝ่ายกับข้อจำกัดของฐานะตนเอง&nbsp;</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-84310c2c-7fff-2937-ad75-a776e92ea2cc"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">“ขอบคุณในความเป็นห่วงของท่านชายเจ้าค่ะ ข้ามิได้เดินทางลำพัง ท่านพ่อของข้าเดินทางมาพร้อมกันในวันนี้ เพียงแต่มิอาจร่วมเข้าร่วมการสนทนาในตอนนี้ได้…อย่างที่ท่านรู้” </font></b></span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">นางโค้งศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงแสดงความเคารพมิใช่ในฐานะขุนนางต่อขุนนาง แต่เป็นสตรีต่อบุรุษผู้เอื้ออารีอย่างมีมารยาท ก่อนที่รอยยิ้มอ่อนหวานจะเบ่งบานขึ้นบนริมฝีปากอย่างสงบ แม้ภายในจะมีความเจ้าเล่ห์เช่นสตรีที่แอบบิดาตนมาเจรจาซื้อขายโดยที่ไม่ได้กล่าวบอกผู้ใด</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b><font color="#a0522d">“เรื่องทุกประการได้เป็นไปโดยเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นหรงเล่อขอตัวก่อนรบกวนท่านชายโปรดรักษากายา อย่าได้โหมงานหนักให้ต้องแรมรอนพักฟื้น”</font></b></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p></font><font face="Sarabun"><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">         คำลานั้นเปล่งออกมาอย่างนอบน้อมและมีสง่าราศี ขณะนางผินกายกลับ เหลือเพียงกลิ่นหอมจางของบุปผาอวี้หลันที่แซมเส้นผมทอดทิ้งไว้ในอากาศดั่งภาพฝันในยามเหมันต์พัดผ่าน…สตรีที่แม้กล่าวคำลาก็ยังนอบน้อมงดงาม และเต็มไปด้วยรอยจารึกแห่งกุลสตรีในเชื้อสายราชสำนักอย่างแท้จริง</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">@Admin&nbsp;</span></p><p dir="ltr" style="font-size: medium; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent; text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></p></font><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="3">อื่น ๆ : รับกรรมสิทธิ์ไร่ชาเมืองอู่</font></p></span></div></span></div></span><p></p>

RongXiuying โพสต์ 2025-7-14 19:50:36

<p></p><p><font face="Kanit"><br></font></p><p></p><div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#Xiuying01 {
    border-radius: 30px;
    border: 6px double #DAA520;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/gmUaOyu.jpg");}
</style>

<style>
#Xiuying02 {
    width: 800px;
    border-radius: 20px;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/APTIUqY.png");}
</style>   


<style>
#Xiuying03 {
    width: 520px;
    border-radius: 20px;
    border: 6px double #DAA520;
    padding: 3px;
    box-shadow: #DAA520 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<div id="Xiuying01">
   <p>
      
<font face="Kanit"><br><br></font></p><div id="Xiuying02"><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#fab452" face="Kanit" size="5"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="5" color="#ffa500"><div style=""><div style=""><b>วันที่ 12 ลิ่วเยว่&nbsp;รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</b></div><div style=""><b>ยามไฮ่&nbsp;(เวลา 21.00 - 23.00 น.)</b></div></div></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><font size="5"><b><img src="https://i.imgur.com/VgeiQeN.png" border="0"></b></font><font size="5" color="#000000"><b><br></b></font></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ในวันที่ดวงตะวันลับขอบฟ้า หรงป๋อเหวินในอาภรณ์เรียบง่ายแต่เนื้อผ้าชั้นดี ก้าวเข้าสู่หอประมูลสือฟั่งที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ เสียงจอแจอื้ออึงบ่งบอกถึงความคึกคักของการค้าขายและทรัพย์สินมีค่าที่กำลังจะเปลี่ยนมือ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เขาเดินตรงไปยังส่วนที่จัดไว้สำหรับผู้ลงทะเบียนล่วงหน้า ซึ่งเป็นที่นั่งหลังม่านกั้นที่ให้ความเป็นส่วนตัว แต่ก็ยังสามารถมองเห็นเวทีประมูลได้อย่างชัดเจน เมื่อนั่งลงเรียบร้อย พัดคู่ใจก็ถูกนำขึ้นมาโบกสะบัดแผ่วเบา คลายความร้อนระอุของอากาศยามบ่ายพลางเหลือบมองผู้คนที่จับจองที่นั่งจนเต็มพื้นที่ บางคนเป็นพ่อค้าวาณิชย์ผู้มั่งคั่ง บางคนเป็นขุนนางชั้นสูงที่มาแสวงหาของล้ำค่า และบางคนก็เป็นเพียงผู้ที่หลงใหลในศิลปวัตถุโบราณ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ไม่นานนัก ก็มีสัญญาณที่บ่งบอกว่าการประมูลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ของชิ้นแรกที่ถูกนำออกมาจัดแสดงเป็นหินอัปเกรด แม้จะดูน่าสนใจแต่ก็ยังไม่เป็นที่ต้องตาป๋อเหวินมากนัก เขาเพียงแต่เฝ้ามองอย่างเงียบงันขณะที่พ่อค้าแซ่โจวกับรองผู้ว่าโอวหยางซึ่งดูจากเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะใช่มั้ง(?) แข่งขันกันอย่างดุเดือดเพื่อครอบครองหินนั่น เสียงเคาะไม้ประมูลดังถี่รัวราวกับจังหวะกลองศึก สะท้อนถึงความมุ่งมั่นของทั้งสองฝ่ายที่ต่างก็ไม่ยอมลดละ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เสียงเคาะไม้ดังสนั่นเป็นครั้งสุดท้าย&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“เจ็ดสิบสองตำลึงทอง! หินอัปเกรดตกเป็นของท่านโจวจิน!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ป๋อเหวินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ราคาของหินก้อนเล็ก ๆ ที่ดูไม่โดดเด่นถึงกับพุ่งสูงไปถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#808000">"หินนั่นราคาสูงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า แต่ก็ต้องรีบเก็บซ่อนไว้เมื่อการประมูลดำเนินต่อไป ของล้ำค่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกนำออกมา หรงป๋อเหวินยังคงนั่งสังเกตการณ์อย่างใจเย็นรอคอยของที่คู่ควรแก่การประมูล</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">จนกระทั่งถึงคราวของเตาพลังวิญญาณที่วางอยู่บนแท่น แสงสะท้อนจากเตาจับตาหรงป๋อเหวินทันที เขาถึงกับหูผึ่ง ทันใดนั้นความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ถ้าจำไม่ผิดน้องสี่เคยบ่นว่าอยากได้เตาพลังวิญญาณดี ๆ สักอัน การประมูลเตาชิ้นนี้ได้คงจะทำให้นางดีใจเป็นแน่</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เสียงของผู้นำประมูลดังกังวาน&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">"เตาพลังวิญญาณโบราณชิ้นนี้ เริ่มต้นประมูลที่ห้าสิบตำลึงทอง!"</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ยังไม่ทันที่หรงป๋อเหวินจะเอ่ยปากเสนอราคา ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังม่าน&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00">“เพิ่มสี่สิบตำลึงทอง!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ป๋อเหวินชะงักเล็กน้อย เขามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น บุคคลปริศนาผู้นั้นช่างรวดเร็วนัก ไม่ทันไรมูลค่าของเตาพลังวิญญาณก็พุ่งขึ้นไปถึงเก้าสิบตำลึงทองแล้ว แต่จะให้เขายอมแพ้การประมูลครั้งนี้ไปง่าย ๆ คงไม่ได้ ในเมื่อเป็นของที่น้องสี่ปรารถนา หรงป๋อเหวินตัดสินใจทันควัน&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#556b2f">“เพิ่มอีกสิบตำลึงทอง!”</font><font color="#000000" face="Kanit" size="3"> เสียงของเขาดังขึ้น</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">มูลค่าของเตาพลังวิญญาณพุ่งทะยานไปถึงหนึ่งร้อยตำลึงทองแล้ว แต่คู่แข่งจากหลังม่านก็ยังไม่ลดละ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00">“เพิ่มอีกยี่สิบตำลึงทอง!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">หรงป๋อเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าอีกฝ่ายจะมุ่งมั่นไม่แพ้กัน แต่ของชิ้นนี้เขาก็ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#556b2f">“เพิ่มอีกสิบตำลึงทอง!” </font><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เขาเอ่ยขึ้นอย่างมั่นคงไม่ยอมอ่อนข้อ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ทว่ายังไม่ทันที่ผู้นำประมูลจะได้เอ่ยปาก ก็มีเสียงที่คุ้นหูแทรกเข้ามา&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#000080">“เพิ่มอีกสามสิบตำลึงทอง!”&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">พ่อค้าแซ่โจวที่เพิ่งได้หินอัปเกรดไปเมื่อครู่ ปรากฏตัวขึ้นจากฝูงชนพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ดูเหมือนเขาก็สนใจเตาพลังวิญญาณชิ้นนี้เช่นกัน</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">หรงป๋อเหวินถึงกับพับพัดในมือลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังพ่อค้าแซ่โจว การมาเกทับกันเช่นนี้ทำให้สถานการณ์ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก แต่จะให้เขายอมแพ้กับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร เขาสูดหายใจลึกกำลังภายในถูกรวบรวมไว้ที่ลำคอ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#556b2f">“เพิ่มอีกสิบตำลึงทอง!” </font><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เสียงของเขาดังกว่าเดิม บ่งบอกถึงความไม่ยอมถอย</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">คราวนี้บรรดาผู้ประมูลคนอื่น ๆ เริ่มมองหน้ากัน หลายคนกระซิบกระซาบด้วยความตกใจกับราคาที่พุ่งสูงลิ่วของเตาพลังวิญญาณชิ้นนี้ ผู้นำประมูลรอให้เสียงกระซิบกระซาบซาลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“มีผู้ใดจะให้ราคาสูงกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบตำลึงทองอีกหรือไม่?”</font><font color="#000000" face="Kanit" size="3"> เขาทอดเสียงเล็กน้อย ก่อนจะนับ </font><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“หนึ่ง...สอง...สาม...”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เสียงเคาะไม้ดังสนั่นก้องหอประมูล&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“เตาพลังวิญญาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบตำลึงทอง! ตกเป็นของใต้เท้าหรงป๋อเหวิน!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">หรงป๋อเหวินถอนหายใจอย่างโล่งอก มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย เขามั่นใจว่าน้องสี่จะต้องดีใจกับของขวัญชิ้นนี้เป็นแน่</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">หลังจากที่ได้เตาพลังวิญญาณมาครอบครอง การประมูลของอื่น ๆ ก็ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มีทั้งช่อเมล็ดข้าวมงคลที่ร่ำลือกันว่ารังสรรค์ขึ้นด้วยพระหัตถ์ของลู่กุ้ยเฟย ซึ่งถูกประมูลไปในราคาสูงลิ่ว หรือแม้แต่ไร่ชาผืนใหญ่ในเขตเมืองอู๋ ซึ่งถูกเว่ยเจียมู่หงคว้าไปอย่างง่ายดาย หรงป๋อเหวินอดคิดไม่ได้ว่าซื่อยู่สื่อก็มาปรากฏตัวอยู่ในหอประมูลแห่งนี้ด้วยหรือว่าเขาจะมาจับผิดพวกคนรวยผิดปกติกันนะ?</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ตอนนี้เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว หรงป๋อเหวินก็ไม่ได้สนใจของเหล่านั้นมากนัก เขามีเพียงเสนอราคาออกไปบ้างพอให้การประมูลมีสีสัน ไม่ได้จริงจังที่จะครอบครองสิ่งใดเป็นพิเศษ แต่ก็ยังคงเฝ้ารอด้วยความสนใจว่าจะมีสิ่งใดน่าสนใจปรากฏขึ้นอีก จนกระทั่งเสียงกังวานของผู้นำประมูลดังขึ้นอีกครั้ง</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“ของชิ้นต่อไป! วังบาดาล! มูลค่าเริ่มต้นสองร้อยตำลึงทองขอรับ!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ป๋อเหวินถึงกับสำลักชาที่เพิ่งยกขึ้นดื่ม เขามองไปยังเวทีประมูลด้วยความประหลาดใจ วังบาดาลหรือ? นี่มันบ้าไปแล้วแน่ ๆ เดี๋ยวนี้เขาประมูลซื้อวังกันแล้วอย่างนั้นรึ?! สองร้อยตำลึงทองสำหรับวังที่มองไม่เห็นอยู่ใต้น้ำเนี่ยนะ? ทีแรกหรงป๋อเหวินก็ไม่ได้สนใจจะเข้าประมูลสินค้าชิ้นนี้มากนัก แต่ด้วยความนึกสนุก เขาอยากลองเสนอราคาเล่น ๆ ปั่นราคาให้พวกเศรษฐีที่กำลังประมูลต้องจ่ายหนัก ๆ เสียหน่อย</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">บุคคลปริศนาหลังม่านคนเดิมเสนอขึ้นทันที&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00">“เพิ่มสี่สิบตำลึงทอง!”&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ตามมาด้วยเสียงคุ้นเคยของพ่อค้าแซ่โจว&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#000080">“เพิ่มอีกสี่สิบตำลึงทอง!”&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ไม่นานนักเสียงใส ๆ ของหลิวหรงเล่อก็ดังตามมา&nbsp;</font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff00ff"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff00ff">“เพิ่มอีกสามสิบตำลึงทอง!”&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">และแน่นอนคราวนี้ดูเหมือนรองผู้ว่าโอวหยางก็เอากับเขาด้วย&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#006400">“เพิ่มอีกสี่สิบตำลึงทอง!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ท่าทางท่านโอวหยางคงอยากได้วังนี้มาก หรงป๋อเหวินเห็นดังนั้นก็ยิ่งนึกสนุก เขานึกอยากจะปั่นราคาเพิ่มให้ท่านรองผู้ว่าได้จ่ายแพง ๆ จึงเอ่ยเสนอออกไปอย่างไม่รีรอ&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#556b2f">“เพิ่มอีกสามสิบตำลึงทอง!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เขาคิดว่ารองผู้ว่าโอวหยางจะต้องเสนอเพิ่มอย่างแน่นอน เพราะดูจากท่าทีแล้ว ท่านคงไม่อยากพลาดวังบาดาลแห่งนี้เป็นแน่ แต่ทว่า…เสียงนับเริ่มขึ้นทันทีเมื่อไม่มีผู้ใดเสนอราคาเพิ่มอีก</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“วังบาดาล สามร้อยแปดสิบตำลึงทอง! ครั้งที่หนึ่ง!”</font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“วังบาดาล สามร้อยแปดสิบตำลึงทอง! ครั้งที่สอง!”</font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“วังบาดาล สามร้อยแปดสิบตำลึงทอง! ครั้งที่สาม!!!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เสียงเคาะไม้ดังสนั่นก้องหอประมูล&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“วังบาดาลตกเป็นของใต้เท้าหรงป๋อเหวินขอรับ!!!”</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">รองผู้ว่าโอวหยางถึงกับหันไปมองคนที่แย่งวังของเขาไปด้วยสายตาที่ประหลาดใจปนริษยา หารู้ไม่ว่าคนที่นั่งอยู่หลังม่านที่เพิ่งได้วังบาดาลไปนั้นหูวิ้งไปแล้ว เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง นี่ข้าต้องจ่ายสามร้อยแปดสิบตำลึงทองเพื่อวังบาดาลเชียวรึ! ความรู้สึกเสียดายเงินแล่นวาบเข้ามาในใจทันที ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ของประมูลได้ตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์!</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ป๋อเหวินยังคงนั่งแข็งทื่ออยู่หลังม่านกั้น พัดในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเบา ๆ เสียงอื้ออึงรอบข้างดูเหมือนจะจางหายไป ความคิดเดียวที่ก้องอยู่ในหัวคือ&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#2f4f4f"><i style="">‘สามร้อยแปดสิบตำลึงทอง! ข้าต้องจ่ายเงินขนาดนี้เพื่อสิ่งไร้สาระเช่นวังบาดาลเนี่ยนะ!’&nbsp;</i></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงปนกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถาโถมเข้ามา เขาแค่ต้องการปั่นราคาเล่น ๆ ไม่ได้คิดจะครอบครองมันจริง ๆ เลยสักนิด! ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? จะปฏิเสธก็คงไม่ได้เสียหน้าแย่ แล้วเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้จะหามาจากไหน? ความสนุกที่เคยมีพลันมลายหายไปสิ้นแทนที่ด้วยความหนักอึ้งในอก</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">การประมูลดำเนินต่อไปอีกไม่กี่ชิ้น แต่หรงป๋อเหวินไม่ได้สนใจสิ่งใดอีกแล้ว เขาได้แต่เหม่อมองไปยังเวทีประมูลอย่างไร้จุดหมาย คล้ายวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว ท้ายที่สุดเมื่อผู้นำประมูลประกาศปิดการประมูล ผู้คนเริ่มทยอยกันออกจากหอประมูลด้วยสีหน้าพึงพอใจและไม่พึงพอใจปะปนกันไป หรงป๋อเหวินลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนรัดไว้</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ขณะที่เขากำลังเดินออกมาจากห้องประมูล เจ้าหน้าที่ของหอประมูลก็เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเลศนัย&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#9932cc">“ยินดีด้วยนะขอรับใต้เท้าหรง! ท่านได้เตาพลังวิญญาณและวังบาดาลไปครอบครอง!” </font><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เขาทำท่าทางเชื้อเชิญให้หรงป๋อเหวินไปชำระเงิน หรงป๋อเหวินได้แต่ฝืนยิ้มตอบ พลางคิดในใจว่า&nbsp;</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#2f4f4f"><i style="">‘ยินดีบ้าอะไรกัน! นี่มันหายนะชัด ๆ!’</i></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เขาเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังห้องชำระเงินด้วยความรู้สึกเหมือนเดินไปสู่ลานประหาร ในหัวยังคงเต็มไปด้วยคำถามและแผนการที่จะหาเงินมาจ่ายค่าวังบาดาล ที่ไม่ได้ตั้งใจประมูลมา เขาเหลือบไปเห็นรองผู้ว่าโอวหยางที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาของท่านรองผู้ว่ายังคงจ้องมองมาทางเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา นั่นไม่ใช่แค่ความประหลาดใจ แต่ดูเหมือนจะมีประกายความอิจฉาริษยาแฝงอยู่ด้วย หรงป๋อเหวินรีบหลบสายตาไม่กล้าสบตาตรง ๆ</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">ขณะที่หรงป๋อเหวินกำลังยืนประจันหน้ากับโต๊ะชำระเงินที่ดูราวกับปากเหวแห่งความหายนะ ความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบเข้ามาในหัว คล้ายลำแสงสว่างจ้าในความมืดมิด! เขาพลันนึกขึ้นได้ถึงเรื่องหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจมาตลอด...น้องสี่! ตอนที่นางหนีออกจากจวนของท่านพ่อ นางเอาทรัพย์สินติดตัวไปเพียงน้อยนิดนัก ส่วนใหญ่ของมีค่ายังคงถูกเก็บไว้ในจวน และเมื่อเขาได้รับคำสั่งให้มาประจำตำแหน่งที่ฉางอัน เขาก็ได้นำทรัพย์สินทั้งหมดของน้องสี่ที่เหลืออยู่ในจวนติดตัวมาด้วย หวังว่าจะได้พบกับนางแล้วมอบคืนให้</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">จนบัดนี้เขาได้พบนางแล้วแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้มอบทรัพย์สินเหล่านั้นให้นางเลยสักครั้ง จู่ ๆ ความคิดที่ว่า ‘<i>ถ้าเอาทรัพย์สินของน้องสี่มาจ่ายค่าของประมูลทั้งหมด แล้วยกให้เป็นของนางไปเลย นางก็ไม่ได้เสียอะไรนี่นา!’</i> ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว แถมยังได้วังบาดาลสุดอลังการเป็นสินเดิมอีกต่างหาก! ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าเป็นแผนการที่แยบยลยิ่งนัก! น้องสาวของเขาจะกลายเป็นผู้ครอบครองวังลึกลับใต้บึงสุ่ยปี้แห่งนี้โดยไม่ต้องเสียเงินแม้แต่แดงเดียว! (เหรอ?)</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">เมื่อคิดได้ดังนั้นหรงป๋อเหวินก็รีบจัดการชำระเงินทั้งหมดทันที ใบหน้าของเขาที่เคยซีดเผือดพลันกลับมามีสีสันอีกครั้ง ความกังวลก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก พลาง จินตนาการถึงใบหน้าอันแสนยินดีของน้องสาว เมื่อนางได้กลับมาจากสงครามและได้รับรู้ว่าเขาได้เตรียม ของขวัญชิ้นใหญ่สองชิ้น คือเตาพลังวิญญาณที่นางปรารถนาและที่สำคัญคือ วังบาดาล อันน่าอัศจรรย์นี้ไว้ให้นางแล้ว</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3">แม้จะต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลจากทรัพย์สินของนาง แต่ในเมื่อทั้งหมดจะตกเป็นของนางอยู่ดี ก็ไม่ต่างอะไรกับการย้ายที่เก็บเท่านั้นเอง หรงป๋อเหวินรู้สึกเบาใจอย่างบอกไม่ถูก เขารอคอยวันที่น้องสี่จะกลับมา และอดที่จะคิดถึงภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของนางไม่ได้...มันจะต้องเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่และน่าประหลาดใจที่สุดที่นางเคยได้รับมาเป็นแน่!</font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Kanit;"><font color="#ff0000" style="" size="4"><b>ชำระค่าเตาพลังวิญญาณ 170 ตำลึงทอง</b></font></span></div><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><div style="text-align: center;"><b>ชำระค่าวังบาดาล&nbsp;380 ตำลึงทอง&nbsp;&nbsp;</b></div><div style="text-align: center;"><b>รวมเป็น 550 ตำลึงทอง</b></div><div style="text-align: center;"><b><br></b></div><div style="text-align: center;"><b>ขอชำระเป็น&nbsp;</b><span style="text-align: left;"><b>421 ตำลึงทอง + 1290 ตำลึงเงิน (ตำลึงทองหมด)</b></span></div><div style="text-align: center;"><b><br></b></div><div style="text-align: center;"><b><br></b></div></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b>ข้อมูลที่ต้องส่งเพื่อขอรับวังบาดาลอย่างเป็นทางการ:</b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b>ภาพปกวังบาดาล:</b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b>&nbsp;</b></font><a href="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Yng-Ning-Palace.png" style="text-align: left;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Yng-Ning-Palace.png" border="0"></a></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b>ภาพปกหลักวังบาดาล:</b></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#336699" face="Kanit" size="4">https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Yng-Ning-Palace---2.png</font></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" color="#ff0000" size="4"><b>ชื่อวังบาดาล: วังหย่งหนิงแห่งบึงสุ่ยปี้</b></font></div><div><br></div></div><div style="text-align: center;"><font color="#000000" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: center;">@Admin&nbsp;</div></div></div></div><div style="text-align: left;"><font color="#000000"><br></font></div><div><br></div><div><br></div><p>

</p>


</div><font face="Kanit"><font size="3"><font color="black">

<br>

</font></font></font><p></p></div><font face="Kanit"><font size="3"><font color="black"><b>

<br><br>

</b></font></font></font></div>

LinYa โพสต์ 2025-8-22 20:30:08

<span id="docs-internal-guid-db0184e6-7fff-fd06-d02e-813693acfefe"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b><br></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b>วันที่ 22 เดือน 7 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="4" color="#4169e1"><b>ยามโหย่ว เวลา 17.00 - 19.00 น. ณ ถนนสิบลี้ หอประมูลสือฟั่ง</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="4" color="#4169e1"><b>อีเว้นท์ ภารกิจ “ม้าคู่ใจใต้หล้า (良驹天下)”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">          แสงสุดท้ายของอาทิตย์ย้อมฟ้าเป็นสีส้มแดง หอประมูลสือฟั่งที่ตั้งตระหง่านกลางถนนสิบลี้ราวกับวังทองคำ มีโคมแดงประดับตามทางเดินส่องแสงสว่างทีละดวง กลิ่นธูปผสมกลิ่นไม้หอมลอยอบอวล ผู้คนมากหน้าหลายตาสวมชุดหรูหราต่างเดินเข้าออกอย่างคึกคัก ทั้งพ่อค้าใหญ่ ขุนนาง และแม้แต่บรรดาสตรีตระกูลดังที่อยากมาครอบครองของล้ำค่า หลินหยาในอาภรณ์เรียบง่ายก้าวสู่บันไดหินอ่อน มองไปยังประตูใหญ่ที่มีรูปสลักสิงหาทองสองตัวนั่งเฝ้าอยู่ สายตาของนางเต็มไปด้วยความตั้งใจ </span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#dda0dd">“แค่ลงทะเบียนเท่านั้น อย่าทำตัวเด่นเกินไป...”</font></span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; white-space-collapse: preserve;">          </span><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แต่ก้าวแรกที่นางเข้าไปในลานหอ ความรู้สึกเย็นวาบก็วิ่งขึ้นสันหลังทันที ราวกับมีสายตาคมคู่อยู่ในเงามืด กำลังจ้องมองตนอยู่ สัญชาตญาณเตือนดังขึ้นในใจสายตานั้นไม่ใช่เพียงความอยากรู้อยากเห็นธรรมดา หากแต่เป็นการจับจ้องเหมือนกำลัง </span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ประเมินราคา</span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; white-space-collapse: preserve;">          </span><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ หลินหยาไม่อาจลืมได้ครั้งก่อนที่นางมาเยือนหอแห่งนี้ก็เคยโดนมองแบบนี้มาก่อน </span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#dda0dd">“บุรุษชาวหนานเจ้า…เจ้าคนนั้นหรอ”</font></span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ภาพความทรงจำผุดขึ้นในห้วงคิด ใบหน้าคมเข้มของชายผู้เคยมีธุระติดต่อกับพ่อบ้านของรองผู้ว่าโอวหยาง แววตาที่หันมามองนางวันนั้น ไม่ได้มองในฐานะคน แต่มองราวกับกำลังชั่งตวงสินค้าชิ้นหนึ่ง วัดความงาม ความคุ้มค่า และราคาที่จะได้หากนำไปขาย</span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          </span><font face="Sarabun" size="3">ริมฝีปากน้อย ๆ ของหลินหยากัดแน่น เธอฝืนยิ้มบางไว้บนใบหน้าไม่ให้ใครสังเกต ทว่าก้าวเท้าเร็วขึ้นเล็กน้อย ก้าวตรงไปยังโต๊ะลงทะเบียนที่มีตระกูลเจาเป็นผู้ควบคุม เจ้าหน้าที่ประจำโต๊ะเหลือบมองนาง พยักหน้าเรียบเฉย <b><font color="#006400">“หากท่านต้องการลงทะเบียนเข้าประมูลโปรดแจ้งชื่อขอรับ”</font></b> เจ้าหน้าที่หนุ่มตระกูลเจาหยิบแผ่นทะเบียนขึ้นมาก่อนเอ่ยเสียงเรียบสุภาพ <b><font color="#006400">“ค่าลงทะเบียนต้องซื้อที่นั่งตามกฎของหอประมูล ที่นั่งปกติราคา ห้าตำลึงทอง แต่ถ้าท่านประสงค์ความเป็นส่วนตัว จะมีที่นั่งแบบพิเศษพร้อมม่านบัง ราคา ยี่สิบตำลึงทอง ขอรับ”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; white-space-collapse: preserve;">          </span><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คำพูดยังไม่ทันจบดีหลินหยาก็แทบจะตอบออกไปทันทีว่า <b><font color="#dda0dd">“เอาที่นั่งห้าตำลึงทะ…”</font></b> แต่ปลายเสียงของนางขาดหายไป..เพราะวินาทีเดียวกันนั้นเอง ความรู้สึกเสียววาบเหมือนมีคมมีดวางอยู่บนต้นคอหวนกลับมาอีกครั้ง ร่างกายสั่นแผ่วโดยไม่ตั้งใจ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นโครมครามจนแทบได้ยินชัด นางไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่า...</span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">สายตานั้น</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มันยังอยู่ มันไม่เคยหายไป เพียงแต่บางครั้งก็เลือนหายราวกับคนผู้นั้นเจตนาหลบเร้น ก่อนจะหวนกลับมาทิ่มแทงนางในยามที่เผลอ</span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; white-space-collapse: preserve;">          </span><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ปลายนิ้วเรียวของหลินหยาที่แตะอยู่บนขอบโต๊ะถึงกับสั่นไหว นางกัดฟันสะกดความหวาดหวั่นก่อนจะยกมือขึ้นเปลี่ยนใจทันที <b><font color="#dda0dd">“ข้า…จะเอาที่นั่ง</font></b></span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#dda0dd" style="">ยี่สิบตำลึงทอง</font></b></span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#dda0dd">แบบส่วนตัวเจ้าค่ะ” </font></b>เสียงนางหนักแน่นกว่าปกติ แต่หากฟังดี ๆ จะได้ยินความรีบร้อนแอบซ่อนอยู่</span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; white-space-collapse: preserve;">          </span><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เจ้าหน้าที่เลิกคิ้วเล็กน้อย เห็นชัดว่าอีกฝ่ายเพิ่งจะลังเลเปลี่ยนใจกลางคัน แต่เขาไม่เอ่ยถามต่อ เพียงบันทึกลงในทะเบียนแล้วประทับตรา ส่งป้ายไม้ที่นั่งส่วนตัวให้แทน <b><font color="#006400">“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ แม่นาง ที่นั่งส่วนตัวหมายเลข 12 ท่านสามารถเข้าร่วมการประมูลได้ในวันที่ 26 หากต้องการบริการเพิ่มเติม เช่น ขนส่งสิ่งที่ท่านประมูลได้ หอเรายินดีดูแล”</font></b> หลินหยาพยักหน้าเล็กน้อย รับป้ายมาเก็บใส่แขนเสื้อแน่น ใบหน้าแต้มรอยยิ้มบางให้ดูเป็นธรรมชาติ แต่เหงื่อเย็นกลับซึมออกตามขมับอย่างห้ามไม่อยู่ </span><span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#dda0dd">“ดีแล้ว อย่างน้อยม่านบังมันก็คงช่วยให้ข้ารู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง…”</font></span></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          </span><font face="Sarabun" size="3">นางสาวเท้าก้าวออกจากโถงลงทะเบียน ความวุ่นวายของผู้คนรอบกายกลับฟังดูคล้ายเสียงโกลาหลไกล ๆ เพราะในหูของนางเต็มไปด้วยเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัว เมื่อก้าวลงบันไดหินสู่ลานกว้างเบื้องหน้า ความรู้สึกหนักอึ้งที่บ่าก็กลับมาอีกครั้ง ราวกับมีใครกำลังเดินตามหลังห่าง ๆ แค่เพียงหนึ่งหรือสองก้าว หลินหยากลืนน้ำลายช้า ๆ พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้าวไปเรื่อย ๆ แต่ทุกเส้นขนบนร่างกลับลุกชัน…หวังว่าไกลจากตรงนี้นางจะไม่เจอเรื่องแล้วล่ะ รอบหน้าอาจจะต้องปลอมตัวมาหรือเปล่านะ</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font face="Sarabun" size="3"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">@Admin&nbsp;</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height: 1.656; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พรสวรรค์:</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลาภลอย (ไม้)&nbsp;</span></font></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.656; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.656; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ:</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขิน หาเรื่องให้ตัวเองเก่ง รู้ล่ะ ทำไมโดนจับบ่อย ๆ 5555555</span></font></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.656; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">ลงทะเบียนเข้าร่วมประมูล 20 ตำลึงทอง</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.656; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: </span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">-</span></font></p><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></span><p></p>

LiuRuxuan โพสต์ 2025-8-26 20:31:05

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LiuRuxuan เมื่อ 2025-8-26 20:35 <br /><br /> <br><br><style>

#boxcorecenter2 {
    border: 0px solid #152cd5;
    padding: 15px;
    box-shadow: #6F1D3D 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.supaimg.com/b9d3230b-f96c-4499-8674-546debfa23aa.jpg");
}
</style>

<style>
#boxR0LE2 {
    width: 670px;
    border: 0px solid #cbb989;
    padding: 35px;
    box-shadow: #504C4E 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/PNPim8Q.png");}
</style>

<div id="boxcorecenter2">
<div align="center">

<br><br>

<div id="boxR0LE2">

<br><img width="450" src="https://i.supaimg.com/85993dbc-9004-4d8b-ab3b-72ff6c7e0d5c.png" border="0" alt="">
<br><img src="https://i.imgur.com/tDqgS6A.png" width="400" border="0">
<br><font face="Chonburi"><font size="6"><font color="#980000"><b><i>ลงทะเบียนเข้าประมูล</i></b><br></font></font></font>
<br>
<div align="left">
<font face="Sarabun"><font size="5">

<p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">24 เดือน 7&nbsp; รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11 ยามอู่ &lt; 11.00 น. - 13.00 น. &gt;</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">ยามอู่ของวันฟ้าแจ่ม แสงแดดยามสายสาดผ่านยอดหลังคาอาคารสูงเรียงรายกลางนครหลวงฉางอัน ฉายลงบนก้อนหินสีเทาเรียบที่ปูทางตลอดเส้นถนนสิบลี้ ซึ่งทอดยาวไปจนถึงหน้าหอประมูลสือฟั่งอันโด่งดัง หอประมูลที่นับว่ารุ่งเรืองที่สุดในนครแห่งนี้ โดยเฉพาะเมื่อมีข่าวแพร่สะพัดว่าในครานี้ จะมีการนำ<i> “ยอดอาชาไนย”</i> เข้ามาให้ผู้คนร่วมแย่งชิง</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">ในมุมหนึ่งของถนนแคบ ๆ ทิศตะวันตก กลับมีบุรุษน้อยร่างระหงในอาภรณ์ผ้าเนื้อดี สีอ่อนละมุนตา เดินอย่างไม่รีบร้อน เส้นผมดำขลับถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้วยผ้าสีขาวหม่นที่ดูธรรมดายิ่งกว่าชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าแม้มีเค้าความงามจนคล้ายภาพวาดบนผนังวังหลวง แต่กลับซ่อนอยู่ภายใต้หมวกคลุมศีรษะและผ้าคลุมหน้าบางเบา หากไม่เพ่งพิศอย่างตั้งใจ ก็มิอาจเดาได้เลยว่าเบื้องหลังนั้นคือองค์ชาย</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">หรูเสวียน ในครานี้คือ “เสวียนอิ๋ง” ชื่อปลอมที่ใช้เป็นประจำเมื่อคิดจะแฝงตัวออกจากวัง หยุดยืนอยู่หน้าหอประมูล หางตากวาดมองซ้ายขวาเล็กน้อยเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีใครคุ้นเคยแล้วจึงก้าวย่างเข้าสู่ด้านใน</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">บรรยากาศภายในหอประมูลหรูหราสมชื่อ พื้นไม้ขัดเงาจนมองเห็นเงาตนเองสะท้อนแวววาว เครื่องหอมอบกลิ่นจันทน์แผ่วบางเคล้าความเคร่งขรึมของสถานที่ แม่สาวในชุดสีเขียวขับผิวขาวประหนึ่งหยก ได้ก้าวออกมาต้อนรับราวรู้ล่วงหน้าว่าแขกผู้นี้มีทรัพย์หนัก เธอค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เสียงหวานเย็นดังขึ้นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">“คุณชายประสงค์จะลงทะเบียนร่วมประมูลหรือเจ้าคะ?”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">เจ้าหนูน้อยเหลือบตาขึ้นเล็กน้อยใต้ชายผ้า&nbsp;</font><span style="color: rgb(0, 0, 0); text-indent: 2.5em;">แสร้งปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มกว่าปกติเล็กน้อย&nbsp;</span></p><p style="text-indent: 2.5em;"><br></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000080">“ใช่ ขอรับ... ข้าได้ยินข่าวว่าครานี้มียอดอาชาจากแดนไกล ข้าเลยคิดจะมาร่วมชมดูสักครั้ง”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">หญิงสาวยิ้มกิริยาสุภาพ ก่อนจะพยักหน้าเชิญเขาเข้าไปยังโต๊ะลงทะเบียน ซึ่งมีบุรุษในชุดม่วงนั่งรออยู่พร้อมพู่กันและสมุดรายชื่อ</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">“ขอเรียนถามชื่อขอรับ”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">เด็กชายวางท่าให้แนบเนียนที่สุด ไม่หยิ่งเกิน ไม่อ่อนน้อมเกิน</font><font color="#000080"> “เสวียนอิ๋ง”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">ปลายพู่กันหยุดค้างเพียงครู่เดียวก่อนขีดจารชื่อนั้นลง จากนั้นจึงมีเด็กหนุ่มอีกคนส่งกระดาษม้วนหนึ่งพร้อมป้ายทองคำขนาดเท่าฝ่ามือเล็กให้เขา</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">“นี่คือกติกาการประมูลพร้อมหมายเลขที่นั่งของท่านคุณชาย เป็นที่นั่งส่วนตัว มีม่านปิดเพื่อความเป็นส่วนตัว ราคาค่าที่นั่ง 20 ตำลึงทองขอรับ หากชำระเงินเรียบร้อยแล้ว ท่านสามารถมาเข้าร่วมได้ในวันจริง”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">หรูเสวียนรับของทั้งหมดโดยไม่กล่าวอันใดเพิ่มเติม ก่อนจะหยิบถุงเล็ก ๆ ที่เหน็บมาจากใต้ชายเสื้อส่งให้&nbsp;</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">ชายผู้นั้นรับไปแล้วนับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้มตัวอีกครั้งแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม </font><font color="#000080">“ขอบคุณ คุณชายเสวียนอิ๋งที่อุปถัมภ์หอประมูลของพวกเราขอรับ”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เด็กชายก็มิได้พำนักนาน เดินทอดน่องออกมาจากหอประมูลเงียบ ๆ ขณะเดินผ่านเหล่าคนที่ต่อคิวกันยาวเหยียดเพื่อจองที่นั่งราคาถูกกว่า เขาก็แอบอมยิ้มอยู่ในใจ...</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000080">“ต้องคอยดูเสียหน่อย... ว่าเจ้าม้าตัวนั้น จะมีปีกงอกหรือกลืนไฟได้กันแน่”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">หลังกลับถึงจุดที่ห่างไกลผู้คน เขาถอดหมวกคลุมและผ้าปิดหน้าออก ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พลางมองแสงแดดบนยอดไม้ที่ไหวตามสายลม</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000080">“อีกหลายวันเลยสินะ... ข้าจะได้เห็นโรงประมูลแบบเต็มขั้นเสียที ไม่แน่ว่าอาจมีเรื่องสนุกยิ่งกว่าดูม้าก็ได้…”</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000">ว่าแล้วเจ้าตัวน้อยก็ยกม้วนกติกาประมูลขึ้นมาอ่านอีกครา ก้มหน้าครุ่นคิดวางแผนเงียบ ๆ ต่อให้ไม่ได้อะไรติดมือ อย่างไรเสียเขาก็ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ ในชีวิตแล้วใช่หรือไม่ หรือไม่แน่ว่า... จะได้ของที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้</font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-indent: 2.5em;"><br></p><p style="text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><br></font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2.5em;"><font color="#000000"><b><u>ลงทะเบียนเข้าร่วมประมูล 20 ตำลึงทอง</u></b></font></p><p style="text-align: center; color: black; text-indent: 2.5em;"><br></p><p style="color: black; text-indent: 2.5em;"><br></p></font></font></div></div></div></div>

<style type="text/css">@import url('https://fonts.googleapis.com/css?family=Chonburi'); Chonburi {font-family: 'Chonburi';}
</style>

LinYa โพสต์ 2025-8-26 23:10:59

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinYa เมื่อ 2025-8-27 08:52 <br /><br /><span id="docs-internal-guid-6542ce25-7fff-986b-553b-8c80255353bd"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b style=""></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b style=""><br></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" style="" size="4" color="#4169e1"><b style="">วันที่ 26 เดือน 7 รัชศกเจี้ยนหยวน ปีที่ 11</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="4" color="#4169e1"><b style="">ยามไห่ เวลา 21.00 - 23.00 น. ณ ถนนสิบลี้ ฝั่งตะวันตก หอประมูลสือฟั่ง (ไปประมูล)</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b style="color: rgb(65, 105, 225); font-family: Sarabun; font-size: large;">อีเว้นท์ ภารกิจ “ม้าคู่ใจใต้หล้า (良驹天下)”</b><font face="Sarabun" size="4" color="#4169e1"><b style=""></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">         ความมืดยามราตรีปกคลุมทั่วฉางอันแต่ฝั่งตะวันตกกลับคึกคักราวงานเทศกาลเพราะมีแสงโคมไฟนับร้อยพันดวงส่องสว่างอยู่ สถานที่หนึ่งที่เป็นศูนย์รวมของความมั่งคั่งและอำนาจ หอประมูลสือฟั่ง ตัวอาคารตั้งตระหง่านดั่งวังทองคำ ไฟประดับสีส้มแดงลุกโชนส่องผนังไม้ดำฉลุลายมังกรหงส์ราวกับเรืองแสงเองได้ ตรงหน้าประตูมีสิงโตหินเฝ้ายืนตระหง่าน ข้างในเป็นบันไดหินอ่อนทอดยาวขึ้นสู่ห้องโถงใหญ่ที่เสียงผู้คนขับขานกันหนาหูทั้งพ่อค้าใหญ่ ขุนนาง ผู้มีบารมี และบุคคลลึกลับจากเงามืด ต่างมารวมตัวเพื่อแย่งชิงสิ่งล้ำค่าที่จะถูกนำออกมาประมูล</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">วันนี้หลินหยาเลือกชุดที่เรียบหรูต่างจากทุกวัน อาภรณ์แพรสีม่วงอ่อนที่ทำให้นางดูนุ่มนวลน่ามอง ผมยาวถูกรวบอย่างประณีต ไม่โดดเด่นจนสะดุดตาเกินไป แต่กลับพอเหมาะพอดีจนดูสง่างามอย่างไร้ที่ติ นางเดินผ่านผู้คนด้วยกิริยาเรียบง่าย แต่แววตากลับส่องประกายแฝงความมุ่งมั่น</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">พนักงานของหอประมูลนำทางนางเข้าสู่ห้องประมูลเฉพาะซุ้มส่วนตัวที่เลือกไว้ตั้งแต่ตอนลงทะเบียน ภายในตกแต่งหรูหราด้วยม่านแพรบางสีม่วงอ่อน มีฉากกั้นสูงตลอดแนวห้องเพื่อให้ผู้เข้าประมูลแต่ละคนมองเวทีได้ แต่ไม่มีใครมองเห็นหน้ากันเอง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ที่ช่วยให้ใจสงบ หลินหยาเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ไม้สลักที่ปูด้วยเบาะไหมนุ่ม ข้างโต๊ะมีป้ายไม้เล็ก ๆ สำหรับยกขึ้นเมื่อต้องการเสนอราคา มือเล็กวางขลุ่ยของตนข้างตัวก่อนจะพ่นลมหายใจเบา ๆ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3" color="#dda0dd"><b>“ดี…อย่างน้อยที่นี่ก็ปลอดภัย ไม่ต้องทนกับสายตาประเมินค่าของใครสักพัก”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">ม่านสีม่วงกั้นนางไว้จากสายตาทั้งหมด ทำให้เธอได้เพียงฟังเสียงจากรอบด้าน เสียงกระซิบกระซาบของขุนนางผู้มั่งคั่ง เสียงหัวเราะคิกคักของพ่อค้าใหญ่ เสียงกระทืบเท้าของบอดี้การ์ด และเสียงฆ้องแผ่วที่ดังขึ้นเพื่อบอกว่าการประมูลกำลังจะเริ่มต้นแล้ว ในความมืดที่อบอวลด้วยความตึงเครียดและความโลภ ทุกคนต่างเฝ้ารอว่าสมบัติชิ้นแรกที่ถูกนำขึ้นเวทีคืออะไร แต่สำหรับหลินหยา...สิ่งที่นางรออยู่คือ <b>"ม้า" </b>ที่ถูกคัดออกจากกรมโยธา ของที่นางตั้งใจจะคว้าให้ได้</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องดัง ปังงงง!! ก้องสะท้อนทั่วโถงหอประมูลสือฟั่ง ไฟตะเกียงน้ำมันนับร้อยดวงส่องสว่างระยิบระยับเหนือศีรษะ ผู้ดำเนินการสวมชุดแดงเข้มยืนอยู่กลางเวทีไม้ยกสูง ด้านหลังมีม่านผืนใหญ่ปักลายมังกรหงส์ไขว้กันอย่างสง่า<b><font color="#006400"> “ของประมูลชิ้นแรกในคืนนี้ม้าศึกสีน้ำตาลเข้ม พึ่งถูกจับมาจากป่าทุ่งหญ้าแดนเหนือ!”</font></b> เสียงของเขาดังชัดเจน<b><font color="#006400"> “ม้าตัวนี้แกร่งกล้า ยืนหยัดได้ยามสมรภูมิ ปราดเปรียวดุจสายลม ราคาตั้งต้น 80 ตำลึงเงิน!!”</font></b> ม่านเล็กสีม่วงตรงซุ้มของหลินหยาไหวเบา ๆ เมื่อหญิงสาวโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตากลมสีน้ำตาลอ่อนทอประกายสนใจทันที แต่เพียงไม่กี่อึดใจเธอก็เม้มปากเล็กน้อย <b><font color="#dda0dd">“ไม่ใช่เป้าหมายของเรา...คงต้องรอดูต่อไป”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดนาน เสียงป้ายไม้กระแทกโต๊ะจากซุ้มต่าง ๆ ก็ดังขึ้นรัว ๆ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">      <b><font color="#a0522d">   </font></b></span><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b>“30 ตำลึงทอง 80 ตำลึงเงิน!!”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b><br></b></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#a0522d"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">“70 ตำลึงทอง 80 ตำลึงเงิน!!”</font></font></b></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงประมูลแข่งกันดังระงมแทบไม่ให้หยุดหายใจ หลินหยาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าพวกขุนนางและพ่อค้าใหญ่ในซุ้มรอบด้านล้วนเล่นกันด้วย ตำลึงทอง ไม่ใช่ตำลึงเงิน หัวใจเธอเต้นแรง ความตื่นเต้นผสมความกังวลวิ่งพล่านในอก <b><font color="#dda0dd">“เพิ่งลำดับแรกก็พุ่งไปขนาดนี้เลยรึ?!”</font></b> ราคาพุ่งทะยานราวกับเปลวไฟโหมกระหน่ำ เสียงตะโกนแข่งกันดังสนั่น จนสุดท้าย เสียงจากซุ้มผ้าม่านสีดำด้านทิศเหนือดังขึ้นเพียงคำเดียวแต่เด็ดขาด <b><font color="#000080">“80 ตำลึงทอง 80 ตำลึงเงิน”</font></b> ทั้งหอประมูลเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงฆ้องดังขึ้น ปังงง!!</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">“<b><font color="#006400">ผู้ชนะคือซุ้มม่านดำ!” </font></b>เสียงอื้ออึงตามมา ผู้คนต่างพึมพำชื่นชมและคาดเดาตัวตนของผู้ที่กล้าทุ่มขนาดนั้น ขณะที่หลินหยาซ่อนตัวอยู่หลังม่านสีม่วงของนาง ริมฝีปากเล็กอ้าค้าง ตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#dda0dd"></font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#dda0dd">“โอ้ววววว...เพิ่งเริ่มประมูลก็ราคามหาศาลขนาดนี้เลยหรอ ข้า...ข้าจะสู้ไหวหรือเนี่ย!” </font></b>นางเผลอกำชายชุดแพรสีม่วงของตนแน่น แต่แล้วก็หัวเราะเบา ๆ อย่างขบขันตัวเอง <b><font color="#dda0dd">“ก็ใช่สิ ข้ามาที่นี่เพื่อม้า จะหวั่นไหวอะไรนัก...แค่ต้องประหยัดและฉลาดกว่าพวกนั้นเท่านั้นเอง”</font></b> ม่านสีม่วงยังปกปิดรอยยิ้มขี้เล่นของหญิงสาว ในขณะที่การประมูลยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด...</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องดังขึ้นอีกครั้ง ปังงงง!! พิธีกรบนเวทีชูมือตะโกนอย่างตื่นเต้น <b><font color="#006400">“ต่อไป! ของประมูลชิ้นที่สอง รถม้าคันหรูแห่งตำหนักใน! รถม้าที่ครั้งหนึ่งลู่กุ้ยเฟยเคยประทับร่วมกับฝ่าบาท ทุกอย่างยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย!!” </font></b>ม่านใหญ่ถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็น รถม้าสีดำประดับลายทองหรูหรา ม้าศึกดำเชิดหัวสง่างาม แสงตะเกียงสะท้อนบนพู่ประดับสีแดงเข้ม ทุกสายตาในหอประมูลแทบจะพร้อมใจกันเบิกกว้าง บรรยากาศเงียบงันไปเสี้ยวอึดใจ ก่อนเสียงฮือฮาดังก้องราวกับคลื่น</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลังม่านสีม่วงของตน หลินหยาอ้าปากค้างทันที <b><font color="#dda0dd">“หะ…หา!? ใครมันบ้าเอาของแบบนี้มาประมูลวะเนี้ย!!” </font></b>ใจเต้นระรัวทั้งตกใจทั้งขบขัน นี่มันไม่ใช่แค่รถม้าธรรมดา แต่เป็น ของที่มีเรื่องเล่าทางราชสำนักติดอยู่เต็มเปา! <b><font color="#006400">“ราคาเริ่มต้น 1 ตำลึงทอง!!”</font></b> เพียงแค่นั้น เสียงเสนอราคาก็ดังขึ้นเป็นสายฟ้าแลบ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">      <b><font color="#a0522d">   </font></b></span><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b>“21 ตำลึงทอง!!”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b><br></b></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;"><b><font color="#a0522d">         </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#a0522d">“61 ตำลึงทอง!!”</font></b> เสียงผู้ประมูลตะโกนแทรกกันระงมจนเวทีแทบสั่นสะเทือน หลินหยาถึงกับเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้เผลออุทานออกมา <b><font color="#dda0dd">“นี่มันน้อยกว่าม้าน้ำตาลอีก แต่กลับไต่สูงกว่าเป็นสิบเท่าเรอะ!”</font></b> และหลังจากนั้น ตัวเลขก็พุ่งทะยานขึ้นเรื่อย ๆ อย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่ง...เสียงจากซุ้มทางซ้ายมือของหลินหยาดังขึ้นชัดถ้อยชัดคำ <b><font color="#a0522d">“121 ตำลึงทอง!!” </font></b>ทั้งหอประมูลเงียบกริบราวถูกตัดลมหายใจ ทุกสายตาเบนมาที่ซุ้มผ้าม่านนั้นในทันที ก่อนเสียงฆ้องประกาศดังสนั่น ปังงงง!!</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#006400"></font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#006400">“121 ตำลึงทอง!! รถม้าคันหรูตกเป็นของซุ้มด้านซ้ายสีม่วงแล้ว!!” </font></b>เสียงอื้ออึงดังสะท้อนรอบห้อง บ้างฮือฮาชื่นชม บ้างพึมพำด้วยความระแวง <b><font color="#808000">“ใครกันแน่...ถึงกล้าทุ่มมหาศาลเพื่อครอบครองรถม้าของกุ้ยเฟย?”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยาในม่านสีม่วงแทบจะล้มพับลงบนโต๊ะ นางอ้าปากค้าง มือสั่นน้อย ๆ<b><font color="#dda0dd"> “โอ้โหววว ซุ้มข้าง ๆ ข้าเองเรอะ!! นี่มันบ้าไปแล้วนะ...จะประมูลอะไรขนาดนั้น! เป็นสลิ่มลู่กุ้ยเฟยกับลฝ่าบาทเราะ” </font></b>หัวใจหญิงสาวสั่นสะท้าน ทั้งเพราะความตื่นเต้นจากราคาที่ทะยานสูง และทั้งเพราะความรู้สึกไม่สบายใจที่ผู้ชนะอยู่ใกล้นางเสียจนเผลอหายใจแรงไปทีเดียว <b><font color="#dda0dd">“เฮ้อ...นี่มันเพิ่งลำดับสองเองนะ ข้างหน้าจะขนาดไหนกันอีกวะเนี่ย...”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้อง ปังงงง!! ดังขึ้นอีกครั้ง ผู้ดำเนินการเวทีเผยรอยยิ้มพร้อมผายมือไปยังม่านที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามราวภาพฝัน<b><font color="#006400"> “ของลำดับที่สามแพะจากภูเขาเทียนซาน!”</font></b> เสียงตะโกนก้องสะท้อนทั้งหอประมูล <b><font color="#006400">“ร่างกายแข็งแกร่งทนหนาวจัดได้ งดงามสง่าราคาเริ่มต้น 70 ตำลึงทอง!!” </font></b>ทันใดนั้นม่านเล็กถูกเลิกออก เผยร่างแพะสีขาวเงินสง่างาม เขาโค้งงามเหมือนเสี้ยวจันทร์ ดวงตาสีเหลืองทองทอประกายมีพลัง เครื่องประดับเงินประดับอัญมณีสีน้ำแข็งส่องประกายรอบตัวมันราวกับเป็นสัตว์ในตำนาน</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยาในม่านสีม่วงถึงกับยกมือปิดปากตัวเอง <b><font color="#dda0dd">“โอ้ววว…สวยขนาดนี้ ใครไม่อยากได้บ้างล่ะเนี่ย!!”</font></b> หัวใจเธอเต้นแรง รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา แต่แล้วก็สะบัดหัวเบา ๆ<b><font color="#dda0dd"> “ไม่ ๆ ข้าต้องการม้า ไม่ใช่แพะ…อย่าเผลอเด็ดขาดนะหลินหยา!” </font></b>และหลังจากนั้นบนเวทีเสียงการประมูลแข่งกันดังรัวราวกับฟ้าผ่า</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#a0522d"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b>“110 ตำลึงทอง!!”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#a0522d"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#a0522d">“120 ตำลึงทอง!!”</font></b>&nbsp; ราคาพุ่งทะยานราวกับไฟโหมเผาในพริบตา หลินหยามองด้วยตาโต อ้าปากค้างจนแทบหุบไม่ลง <b><font color="#a0522d">“270 ตำลึงทอง”&nbsp;</font></b> สุดท้ายเสียงหนักแน่นจากซุ้มม่านสีเหลืองนวลด้านขวามือของหลินหยาดังขึ้น <b><font color="#a0522d">“310 ตำลึงทอง!!</font></b>” ทั้งหอประมูลเงียบกริบในเสี้ยววินาที ก่อนเสียงฆ้องดังขึ้นประกาศชัยชนะ ปังงงง!!</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#006400"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#006400">“310 ตำลึงทอง!! แพะจากเทียนซานตกเป็นของซุ้มสีเหลืองนวล!!” </font></b>เสียงฮือฮาดังกระหึ่มทั่วโถง มีทั้งเสียงอึ้ง เสียงยกย่อง และเสียงซุบซิบว่าใครกันแน่ที่มีทรัพย์สินมหาศาลขนาดนี้</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยาที่นั่งหลังม่านถึงกับเงยหน้าพิงเก้าอี้ ร้องกรี๊ดในใจแบบไร้เสียง <i><font color="#dda0dd">“เชี่ยยยยย!! 310 ตำลึงทอง!! ซื้อแพะนะเว้ยไม่ใช่มังกร!! พระเจ้าโว้ยยยยย โอ้วววว รวยขนาดนี้ข้าไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง ๆ เลยด้วยซ้ำ!” </font></i>มือเล็กกำชายเสื้อแน่น ความเครียดผสมตื่นเต้นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง<b><font color="#dda0dd"> “ดี...ดีก็ดี ข้าแค่ต้องรอ รอจนกว่าจะถึงรอบของม้าเท่านั้นแหละ!” </font></b>ม่านสีม่วงสั่นเบา ๆ ตามแรงสะท้านของหัวใจหญิงสาว ในขณะที่เวทีเริ่มประกาศของชิ้นถัดไป...</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องดังขึ้นสามครั้งติด ปังงงง!! ปังงงง!! ปังงงง!! ทุกสายตาในหอประมูลสือฟั่งเบนไปยังเวทีราวถูกสะกด ผู้ดำเนินการโบกพัดหยกในมือก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงทรงพลัง <b><font color="#006400">“และนี่คือ สินค้าพิเศษสุดท้ายของคืนนี้! … ยอดอาชาแห่งทุ่งหญ้าตอนเหนือ ม้าดำทมิฬ!”</font></b> ม่านผืนใหญ่ถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นม้าดำเงางามสง่า แผงคอยาวสลวยสยายไปตามลม ดวงตาคมกริบวาววับราวมีประกายไฟซ่อนอยู่ทุกก้าวที่มันกระทืบพื้น เสียงกีบกระแทกไม้ดังก้องกังวานจนผู้คนรอบด้านต่างกลืนน้ำลายพร้อมกัน</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยาในซุ้มม่านสีม่วงถึงกับโน้มตัวไปข้างหน้า ตากลมทอประกาย <b><font color="#dda0dd">“ใช่เลย! ข้าอยากได้เจ้าตัวนี้แหละ!”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">แต่ยังไม่ทันได้ยิ้มกว้าง เสียงประกาศต่อมากลับทำเอาหญิงสาวแทบหงายหลัง</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#006400"></font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#006400">“ยอดอาชาตัวนี้ มิใช่เพียงม้าศึกธรรมดา ร่ำลือกันว่าเคยเป็นอาชาที่ฝ่าบาททรงร่วมขี่กับลู่กุ้ยเฟย! … และทั้งสองได้แสดงความรักต่อกันบนหลังม้าตัวนี้!! นับเป็นสิริมงคลหาที่เปรียบมิได้!! มูลค่าเริ่มต้น 100 ตำลึงทอง!!”</font></b> โถงประมูลถึงกับอื้ออึงทันที บ้างพึมพำว่ามันคือของสูงค่าเพราะเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้ บ้างกลับหัวเราะในลำคออย่างหยาบโลนที่จินตนาการออกทันทีว่าความหมายของคำว่า<b> “แสดงความรัก” </b>คืออะไร</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">ส่วนหลินหยานั้นอึ้งค้างไปสามวิ ก่อนจะกุมขมับหน้าซีดเผือด <b><font color="#dda0dd">“เชี้ยยยยยยยย!!! บนหลังม้า!? ทำบ้าอะไรกันฮ่องเต้กับกุ้ยเฟย!! อายโคตรรรร!!”</font></b> ใบหน้าแดงก่ำราวจะระเบิด นางแทบอยากวิ่งหนีออกจากซุ้ม แต่แล้วก็กัดฟันแน่น<b><font color="#dda0dd"> “แต่ว่า…ช่างหัวสิ! มันคือลาภลอยชัด ๆ มันคือนิพพานของคนจนอย่างข้า!! ต่อให้ต้องหน้าด้าน…ข้าก็ต้องได้ม้าตัวนี้มา!!!”</font></b> มือเล็กกำป้ายประมูลแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ร่างกายสั่นสะท้านทั้งเพราะความโกรธ ความเขินอาย และความโลภในเวลาเดียวกัน</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">       <b><font color="#dda0dd">    </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#dda0dd">“บัดซบเอ๊ย…แม่งเอ๊ย…โดนทำร้ายจิตใจที่จะต้องประมูลม้านี้ แต่…T_T แต่ข้าต้องได้มันมา!!!” </font></b>ม่านสีม่วงสั่นไหวเบา ๆ ราวกับสะท้อนความวุ่นวายภายในใจหญิงสาวผู้หมายมั่น ยอดอาชาสีดำยืนตระหง่านอยู่กลางเวที ในขณะที่เสียงประมูลเริ่มดังขึ้นรอบด้านอย่างดุเดือด…</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องดังระรัว ปังงงง!! เปิดศึกการประมูลม้าดำทมิฬอย่างเป็นทางการ ทันใดนั้นซุ้มด้านซ้ายของหลินหยาก็ยกป้ายไม้ขึ้นทันที น้ำเสียงทุ้มต่ำดังลอดม่านออกมา <b><font color="#a0522d">“140 ตำลึงทอง” </font></b>ทั้งหอประมูลสะท้านเฮือกทันที ราคาพุ่งขึ้นเกินฐานตั้งต้นไปหลายเท่า หลินหยาเบิกตากว้างปากอ้าค้าง <b><font color="#dda0dd">“ห๊าาา!? มึงเปิดมาก็ 40 ตำลึงทองเลยเรอะ!!” </font></b>ใจเต้นระส่ำแทบทะลุออกมาจากอก แต่ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงอีกซุ้มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา <b><font color="#a0522d">“150 ตำลึงทอง!!”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยาอ้าปากค้างไม่ทันหุบ มือเล็กสั่นระริกจนแทบทำป้ายหลุด<b><font color="#dda0dd"> “เดี๋ยวนะ!! เพิ่งเริ่มเองนะเว้ยยย!!”</font></b> ยังไม่ทันขาดคำเสียงซุ้มด้านซ้ายเดิมก็โพล่งขึ้นมาอีกครั้ง <b><font color="#a0522d">“200 ตำลึงทอง!!”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#dda0dd"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#dda0dd">“อึ๊กกก!!” </font></b>หลินหยาแทบสำลักน้ำลายตัวเอง <b><font color="#dda0dd">“ไอ้ซุ้มบ้านี่มันจะเอาให้ได้เลยใช่ไหมวะะะ!!” </font></b>โถงทั้งโถงแตกตื่น เงียบลงชั่วครู่ก่อนระเบิดเสียงฮือฮาออกมาเป็นระลอก บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเข้มข้น ทว่าไม่ทันไร เสียงหนึ่งที่หลินหยาคุ้นเคยก็โพล่งขึ้นจากแถวที่นั่งปกติด้านล่างเสียงนุ่มทว่าหนักแน่นฟังแล้วหัวใจเธอกระตุกวาบ </font></span><font face="Sarabun" size="3" style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;" color="#a0522d"><b>“250 ตำลึงทอง!!”</b></font></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้าง <font color="#dda0dd" style=""><i style="">“โจวจินนนน!!! มึงมาทำเชี่ยไรที่นี่!!”</i></font> เสียงรอบข้างดังลั่น บรรยากาศแทบแตกออกเมื่อโจวจินทุ่มราคาสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดได้ และไม่หยุดเพียงเท่านั้น เสียงเขาดังซ้ำอีกครั้ง ราวกับจะกรีดใจหลินหยาให้ขาดกลาง<b><font color="#a0522d"> “ข้าเสนอ 250 ตำลึงทอง!!”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3"><i style=""><font color="#dda0dd">“อ๊ากกกกกกก!!!”</font></i> หลินหยาตะโกนกรี๊ดในใจ รู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับถูกลากขึ้นแท่นประหาร เสียงฆ้องดังตามมาทันที ปังงง!! ห้องทั้งห้องแตกตื่นด้วยเสียงซุบซิบ ราวกับกำแพงหินถล่มทับลงมาที่ซุ้มม่านสีม่วงของหลินหยา หญิงสาวนั่งแข็งค้าง หัวใจเต้นแรงจนเกือบหลุดออกจากอก มือเล็กกุมอกตัวเองแน่น <i><font color="#dda0dd">“เชี่ยยยย โจวจิน…ไอ้พ่อค้าเถื่อนเวรตะไล!! มึงทุ่มราคาทำไม ข้าจะหายใจออกไหมเนี่ย!!!” เ</font></i>ลือดแทบกระอักออกมาจากความเครียดที่ราคาพุ่งสูงปรี๊ด&nbsp;</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลินหยากัดฟันแน่น สูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วค่อย ๆ ยกป้ายไม้ในมือขึ้นเบา ๆ ด้วยเสียงเล็กแหบพร่าในลำคอ<b><font color="#dda0dd"> “…260 ตำลึงทอง” </font></b>โถงทั้งโถงเงียบกริบลงอีกครั้ง ก่อนระเบิดเสียงอื้ออึงยิ่งกว่าเดิม บางคนถึงกับหัวเราะฮา เสียงซุบซิบดังลั่น<i><font color="#808000"> “ใครวะ เสนอเพียง 10 ตำลึงทองทับราคามหาศาลแบบนั้น!?”</font></i></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">หลังม่านสีม่วง หลินหยาแทบจะก้มหน้าฟุบกับโต๊ะ ร่างบางสั่นสะท้านทั้งเพราะความอายและความบ้าบิ่นในคราวเดียว<font color="#dda0dd" style=""><i>&nbsp; “โฮ๊กกกกกกกกกกกก เชี้ยยยยยยยยย!! กระอักเลือดได้ไหมเนี่ย!! แพงสัสสสสสสสสส!!!”</i><b> </b></font>ดวงตากลมพราวระยับ ทั้งหวาดกลัว ทั้งฮึกเหิม ทั้งสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน การประมูลยังไม่จบ…และทุกสายตาเริ่มจับจ้องไปที่ม่านสีม่วงของเธอแล้ว ผู้กล้าหน้าด้านที่เพิ่งสาดน้ำมันลงบนกองไฟแห่งการประมูลอันเดือดดาล</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องดัง ปังงงง!! ก้องสะท้อนหอประมูลทั้งหลัง การประมูลยังไม่หยุด ม้าดำทมิฬยืนสง่าอยู่กลางเวทีเหมือนกำลังหัวเราะเยาะผู้คนที่กำลังทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อตัวมัน หลังม่านสีม่วง หลินหยากัดริมฝีปากจนแทบแตก ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตายังลุกโชน <b><font color="#dda0dd">“ได้สิ…ข้าต้องได้เจ้ามา!!!”</font></b> แต่ทันใดนั้น เสียงจากซุ้มอีกฝั่งดังขึ้นมาเย้ยหยัน <b><font color="#a0522d">“270 ตำลึงทอง!!”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <i style=""><font color="#dda0dd"></font></i></span><font face="Sarabun" size="3"><i style=""><font color="#dda0dd">“เชี่ยยยยย!!!”</font></i> หลินหยาร้องกรี๊ดในใจแทบจะฟาดโต๊ะ มือเล็กกำป้ายไม้จนแทบหัก ก่อนจะกัดฟันประกาศเสียงสั่น<b><font color="#dda0dd"> “280 ตำลึงทอง!!”</font></b> เสียงฮือฮาดังก้อง แต่ไม่ทันให้เธอได้หายใจ เสียงจากซุ้มด้านซ้ายไอ้เพื่อนบ้านนรกนั่นก็ประโคมขึ้นมาด้วยเสียงหยันแฝงอำนาจ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#a0522d"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3" color="#a0522d"><b>“310 ตำลึงทอง!!”</b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">      <i><font color="#dda0dd">   </font></i></span><font face="Sarabun" size="3"><i><font color="#dda0dd">“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ไอ้สัสเอ๊ยยยย!!!”</font></i> หลินหยากรี๊ดร้องในใจแทบขาดใจ ตัวสั่นงันงก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ แต่เธอก็กัดฟันสุดกำลัง ยกป้ายไม้ขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเหมือนคนกำลังสิ้นใจ</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         <b><font color="#dda0dd"></font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#dda0dd">“320 ตำลึงทอง!!” </font></b>โถงทั้งโถงเงียบกริบ ราวกับเวลาหยุดลงในชั่วอึดใจ เสียงกระซิบซุบซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่มีใครยกป้ายตามต่อ ทุกคนเฝ้ามองซุ้มม่านสีม่วงด้วยความสงสัยว่าคนผู้นั้นเป็นใครกัน ที่กล้าทุ่มหน้าด้านชนพวกมหาเศรษฐีตรงหน้า เสียงฆ้องดังสนั่น ปังงงง!!</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">          <b><font color="#006400"> </font></b></span><font face="Sarabun" size="3"><b><font color="#006400">“320 ตำลึงทอง!! ม้าดำทมิฬตกเป็นของซุ้มม่านสีม่วงแล้ว!!” </font></b>เสียงเฮ เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือผสมปนเปกันไปทั่วหอ แต่หลังม่านสีม่วง หนาน หลินหยา หน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ น้ำตารื้นขึ้นมาเพราะทั้งโล่งใจ ทั้งช็อก ทั้งอยากตาย เธอทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หอบหายใจแรงเหมือนเพิ่งกลับจากออกรบ ดวงตากลมพราวระยับด้วยทั้งความดีใจและความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">      <i><font color="#dda0dd">   </font></i></span><font face="Sarabun" size="3"><i><font color="#dda0dd">“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!! ข้าได้มันมาแล้วววววว!!! แต่พระเจ้าาาาา 320 ตำลึงทอง!!! ฮือออออออออออ!!! ข้ากระอักเลือดแน่!!!”</font></i> มือเล็กสั่นระริกกอดป้ายประมูลแน่นเหมือนกำลังยึดเส้นชีวิตสุดท้ายไว้ รู้ตัวดีว่านี่คือทั้งชัยชนะและหายนะในคราวเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ชนะได้ครอบครองม้าดำทมิฬมาเป็นของตน!! ม่านสีม่วงไหวเบา ๆ ตามแรงสั่นสะท้านของหญิงสาวผู้หน้าด้านที่สุดในหอประมูลคืนนี้</font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">เสียงฆ้องปิดฉากดัง ปังงงง!! ตามด้วยเสียงพิธีกรประกาศสิ้นสุดการประมูลคืนนี้ บรรยากาศในหอประมูลค่อย ๆ คลายความตึงเครียด เหล่าขุนนาง พ่อค้าใหญ่ และบุคคลลึกลับต่างทยอยลุกออกจากซุ้มของตน เสียงพูดคุย ก้าวเท้า และเสียงเหรียญทองตำลึงเงินดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกฮือ หลังม่านสีม่วง หลินหยาทิ้งตัวหายใจแรงเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิอเวจีมา ใบหน้าแดงซ่านเพราะทั้งเครียดทั้งเหนื่อยและ…ทั้งอับอาย กระเป๋าเบาจนแทบจะบินลอยขึ้นฟ้า <b><font color="#dda0dd">“โอยยย…ข้าจะกินข้าวยังไงต่อไปดีวะเนี่ย…”</font></b></font></span></p><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">         </span><font face="Sarabun" size="3">แต่ก่อนที่จะไปลงทะเบียนรับม้าดำทมิฬ หญิงสาวกลับไม่ยอมลุกทันที ดวงตากลมแอบเหลือบมองซุ้มด้านซ้ายที่ทำให้นางแทบจะกระอักเลือดหลายรอบตลอดการประมูล <i><font color="#dda0dd">“ขอดูหน้ามึงหน่อยเถอะ…ว่าเป็นใครกันแน่ ไอ้บ้านี่!” </font></i>นางค่อย ๆ เลิกชายม่านขึ้นเบา ๆ แค่พอให้มองลอดออกไปได้ จังหวะนั้นเอง ม่านซุ้มสีเข้มข้างซ้ายถูกเปิดออก บุรุษคนหนึ่งก้าวออกมา… แต่ระหว่างนั้น นางรีบก้มศีรษะ ดึงม่านลงอย่างรวดเร็วไม่ให้ใครจับได้ว่ากำลังแอบมอง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบ่นเบา ๆ ในลำคอ<i><font color="#dda0dd"> “โอยยยย…กูจะตายเพราะความอยากรู้อยากเห็นนี่แหละ!” </font></i>แต่ก็แอบมองอยู่ดี พลางทำท่าตีเนียน จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย เดินออกจากซุ้มม่านสีม่วงไปยังโต๊ะลงทะเบียนเพื่อทำเรื่องรับม้าดำทมิฬที่เพิ่งประมูลมาได้อย่างระทึกขวัญ</font></span></p><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></div><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/-4_20250603154522.md.png" width="500" _height="57" border="0"><font face="Sarabun" size="3"></font></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">@Admin&nbsp;</font></span></div><div style="text-align: center;"><br></div><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พรสวรรค์:</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลาภลอย (ไม้)&nbsp;</span></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3">มีโอกาสพบเจออีเว้นท์แปลก ๆ บางอย่างแทรกในเควสที่กำลังทำอยู่</font></span></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ:</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แอบดูคนซุ้มข้าง ๆ มันบังอาจมาปั่นตัดหน้าฉัน 30 ตำลึง 50 ตำลึง มุง เป็น ใคร!! </span></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หาเรื่องให้ตัวเองโดยแท้</span></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><b>จ่ายค่าม้า 320 ตำลึงทอง หรือ 120 ตำลึงทอง 2,000 ตำลึงเงิน</b></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><b>ขออนุญาตจ่ายเพิ่มเป็นตำลึงเงิน</b></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.656; text-align: center;"><font face="Sarabun" size="3" style=""><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: </span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">-</span></font></p><div style="color: rgb(0, 0, 0); font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif;"><font face="Sarabun" size="3"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></font></div></span></div></span><p></p>

ดูในรูปแบบกติ: [หอประมูลสือฟั่ง] *เปิดการประมูลรอบใหม่ ลงชื่อได้เลย